Yaz dedİ Tanri

Yüzünde Tutulmuş Dilek'ler

2010-05-07T01:44:00.000-07:00

' Pelin Onay'a... '

Dilek'lerim kalmış yüzünde,
şiirli ellerinle tut Pelin!

Kaçıncı yüzyıl bu,
sahi kaç yüzyıl oldu şiirler okuduğum yüzünden...
Eski bir uygarlığa dayanıyor, hatırlıyorum;
Bir cinnet anıydı, cenneti yanarken gördüğüm...

Sesim düş'tüğünde ölüme
ve örtüldüğünde
hayatın kaldırma... kuvveti suskunluğuma...
Dizeleri yaralı şiirlerini dökmüştün hani,
hani dökülmüştü hece hece hücrelerime,
harf harf dindirmişti içime akan çok kanamalı çığlıkları!

Hatırlıyorum;
ne zaman duysam adını,
sesim acırdı, susardım...
Ne zaman duysan sustuğumu,
kuş sesleri içinde,
susardın...
Seni duyardım.

Hatırlasana;
ne çok sustuk seninle,
ne çok konuştuk sessizliğe gömülmüş...
Ne çok şiir olduk,
ne çok!

Ne çok uzak, ne çok yakındık...
Ve ne çok intihar ettik mısralardan,
soluğu son heceden alacağımızı bilirdik.

Ellerini yıkamadan şiire oturmayan çocuklardık,
büyüdüğümüzü hatırlatacak olsa biri;
gelmişine geçmişine...
Ağlardık!

Sen hüznü Mayıs'ın,
ben Ekim'in ölüm kırılganlığı!
Adı bahar olan ayrı mevsimlerin,
aynı masalında buluştuk...

Delikanlı postuna bürünmüş eli kanlı adamlar tanıdık,
ve bacak arasından imge dilenen ve çıplak ve küçük şaircik kadınlar...
Şiiri bahane edip soyunur,
kendi kalemlerini becerir de doymazlardı hani!

Biz hiçbir şiir için soyunmadık oysa,
ki soyunsak soyunsak...
Şiire soyunurduk!

Ağzımızı bozardık sonra,
bozulurdu çığlıklarımıza tuttuğumuz orucumuz,
kafamız en çok buna bozulurdu;
dünyanın zarı bozuktu!

İki küfür etsek derdik,
şarap içsek,
kalemlerimize sürte sürte bileklerimizi kessek...
Yine de bu dünya adam olmazdı,
bilirdik...

İşte biz en çok bu yüzden,
en çok bu yüzden...
Elimizi şiire buladık!

Adımız şaire çıktı bir kere,
şimdiden sonra
ne zaman kusacak olsak içimizdeki zehri;
şiir sanırlar!

Miladın neresindeyiz şimdi,
sahi milattan ne kadar önceydi şiirler tuttuğum yüzünden...
Tarihe yazılmamış devirlere dayanıyor, hatırlıyorum;
karşılıklı,
iki kadeh intihar ediyorduk!

Dilek Akın

İstanbul '060510

Yaralarından Ayrı Düşen Kabuklar

2010-01-13T12:07:00.000-08:00

Yaralarından ayrı düşen kabuklara ithaf edilmiştir.

Sana kanattığın yaralarımın düşen kabuklarını gönderiyorum,
bir de neşter,
yeni yaralar açabilesin diye...

Emir kipiyle hazırola geçen cümleler kurmaktı niyetim
sev beni demek mesela
ya da öl beni!

Sözünün dilimin ucuna dikildiği,
bakışının gözüme mıhlandığı,
teninin tenime işlediği bir geceden bahsedeceğim sana...
Hani içimde bitap düşmüş,
ağır yaralı erkekliğinin dolaştığı...

Adama benzer bir adın vardı hani
adım mahiyetinde koşarayak kaçışların
ve nefesinin cinnet ko(r)kusu...

Sağ yanıma düşmüş esmer telaşın,
sol yanımdan ürken dokunuşların,
adama benzer bir yanın vardı hani
adıma benzer bir dileğin...

Kelimelerin kendi mezarını yazarken cümle içimde
nasıl da çoğalıyor harf harf cesetliğim...

Biteni başlat değil,
gideni getir değil,
öleni dirilt değil dediğim...
Hiçliğin varlığa büründüğü bir günden bahsediyorum sana,
hani tırnaklarımın etinde kanadığı...

Sancılı bir heceyle dokunduğun dudaklarımdan damlayan kanlar
o en temiz,
o en masum,
o en günaha alaycı bir gülümsemeyle başkaldıran avuçlarına dolarken
şaraptan kutsaldı inan.

Gecenin mor rengine dolaşan
dolaştıkça daha mor çürüğü çarşafta pıhtılaşan
ölgün rengin,
biz rengi bir cinayetin sökülmüşlüğüne yama olamayan ay ışığında
saklanan meçhullüğümün
ve mahçubuyetimin sızısını doğururken parmak uçların
ve akarken yaralarıma kanlı cerahetin...

Kanamaya yüz tutmuşken saf dışı bırakılmış sancılarımızla
o utangaç,
o mağrur,
o intihara meyilli yüzlerimize gerilen çarmıhı inşa ediyorduk.

Ellerim kal diyordu,
gözlerin git,
dudakların kal diyordu,
sözlerim git,
içim kal,
dışın git...

Sev ya
da öl!

Yaralarından ayrı düşen kabuklar kadar
yolumuz vardı,
Tanrı katından cehennemin en dibine...

Hepsi hepsi iki ayrı yaraydık,
aynı bandı arayan...
Bulamadık;
kabuk bağladık,
düş'tük!

Altşiir: Yarayı bağlamaktan vazgeçen kabuk
biliyordur;
yarasından ayrı düşen kabuk,
acır!

Dilek Akın

İstanbul '2009

Anadilim; Susmak!

2009-12-27T06:31:00.001-08:00

Anadilim; Susmak!

Tanrı'nın yaz dediği bir şair, masalların son cümlesinden kaçan, insanoğluna ne kadar yamalarsan yamala gölgenden kanamaya başlamışsın bir kere diye haykıran, Eros'un aşkını Nuh'un gemisine yükleyecek kadar cüretkâr, gitmek için kalındığını söyleyecek kadar gerçekçi, rüzgârın yönünün değişmeyeceği bilincinde, kanatları olmasa da göğün ıslığına yani özgürlüğe uçmaya cesaret edecek kadar umut yüklü, bir şair ki başkaları tarafından öldürülmesin diye içindeki çocuğu kendi elleriyle öldüren, uğur böceğinin kanatlarından karıncaya da ver Tanrı'm diye dua edebilecek kadar masum, şeytana iltica edebilecek kadar asi, binbir ölüm heceleyerek okumayı söken, okunaksız bir elyazısıyla kaderini yazan, şiirlere saklanıp bulunmayı bekleyen, yaşarken ölüm yazmayı sanat kabul eden, iğne deliğinden cennetler geçiren, matematiği inkâr ederek bir artı biri eşittir bir kılan, gelmeden gidenlere sitemkâr, batıl inançları olmayan ve nazar değmesin diye mi kurşun döküyor kalleşler masum çocuklara diyerek isyan eden, bittikçe başlamak - yitmemek isteyen, hayatın tıkılıp kalınan bir fanus olduğunda ölümün bir nefes alma biçimi olduğunu savunan, doğruyu söylediği doksan dokuzuncu köyden kovulup derme çatma kelimeleriyle okunduktan sonra unutulmak üzere şiirler yazan ve yazdığı şiire bu şiir yazılmadı diyen bir şairden bahsediyorum.

Şiirlerin Meryem Anası, masalların Pollyannası, bazen filmlerin kötü kadını, üvey annesi, artık sustum ben duyan var mı diyor... Şair olduğunu kabul etmeyen, mütevazı, duyarlı, hüzünbaz kelimenin tam anlamıyla bir şair, şiir gibi biri Dilek Akın!

Uzun bir süre yurt dışında yaşadıktan sonra şimdilerde, hayatının dağınıklığını toplamayı bırakmış ve en büyük tutkusu İstanbul'un hüzn-ü mavisinde şiirle ve müzikle ruhunun buruşukluğunu ütülüyor.

Dilek Akın ile İstanbul'un mavi gözlerine nâzır bir mekânda bir araya geliyoruz, " ben İstanbul gibi bir şiir daha görmedim " diyor ve ekliyor " Nâzım'ın mavi gözlü devidir İstanbul, en çok beni sevdi. " Konuşmalarımızı yaklaşık bir yıl önce internet üzerinden yapmış olduğumuz bir söyleşiyle birleştirip yazıya dökmek istediğimi söylüyorum, kabul ediyor. " Fakat " diyor sonra... " Söyleşi olacaksa adına yaraşır olsun, sen sor ben yanıtlayayım değil. Röportaj yapmayı kabul etmedim, karşılıklı konuşalım, soralım - yanıtlayalım isterim. " Elbette diyorum, nasıl istersen...

Bu hoş sohbetin sonuna geldiğimizde yalnızca Dilek Akın' a sorulanlar ve cevaplarını özetlenmiş şekliyle sizlere sunuyoruz.

Klasik bir başlangıç sorusu gibi gelecek ama Dilek Akın kimdir?

Şiirlerinle tanıştığım sıralarda, henüz seni tanımıyorken birçok kez bu soru aklımdan geçmişti. Nasıl biridir Dilek Akın? İlginç olan kısımsa seni tanıdıkça bu soruyu daha fazla sormaya başladım. Yakınlaştıkça uzaklaşan bir yanın olduğunu düşünüyorum ve kendi kelimelerinden seni tanımak istiyorum. Bunu bilmek isteyen tek kişinin ben olmadığımı da biliyorum.

Kendimi kelimelere dökmek oldukça zor benim için zira döküldükçe toparlanması zor olan bir yapıya sahibim. Ayrıca " sen kimsin " sorusu yaklaşık 15 yıl önce " Sofi'nin Dünyası " adlı romanda karşılaştığım ve bugüne dek bir yanıt bulamadığım zor bir sorudur. Sanırım bu sorunun cevabını bulmak için yaşayan ve her insan gibi gelecek her andan kimliğini bekleyen biriyim. Her geçen an öz benliğim ve kim olduğumun yapı taşları biraz daha yerli yerine oturuyor ve tamam ben buyum dediğim ana kadar da bu şekilde süreduracaktır diye düşünüyorum. Kim olduğumu bildiğim o an hayat bitmiş olacak. Bu elbette ussal bir yaklaşım, kim olduğum değil de nasıl bir yapıya sahip olduğumdan söz edebilirim. Aslına bakarsan kendimi anlatıp - kalıplara sokmaktan ziyade tanındığım - tanınabildiğim kadar kalmak istesem de dışarıdan bakıldığında görülen Dilek ile içimden bakan Dilek arasında inanılmaz uçurumlar var. Bu yüzden içim - dışım bir değil derim; soğuk ve uzak duruşum bir nevi duygularımı koruma kalkanı fakat samimiyet bu kalkanı ortadan kaldırabilecek bir silah... Yakınlaştıkça uzaklaşan biri diyorsun; ben en yakınımla dahi belki de gerektiğinden daha fazla mesafeli yaşamayı seçen biriyim. Vıcık vıcık ilişkilerden hoşlanmadım hiçbir zaman ki fazla içli dışlı olunduğunda ne yazık ki saygı yitiyor. İlacı zehirden ayıran dozu değil midir?! İyi ayarlamak gerekir.

Kısaca, devrik cümlelerimin arasında dik yürümeyi hedef seçmiş biriyim. Kendi yalnızlığımın gölgesiyim.

Sofi'nin Dünyası'nı okumak için erken davranmışsın. Edebiyatın yanısıra felsefeye de ilgin var öyleyse, yanılıyor muyum? Şiirlerinde de felsefi yansımalarla karşılaşıyoruz.

Evet. Uzun zaman felsefe okudum. Yazıklarım üzerinde etkisi olmuş olabilir. Edebiyat fakültesini bitirmiş biri olarak bilirsin ki edebiyat ve felsefe birbirini tamamlayan bir bütündür. Matematik bilimleri sonuçla ilgilenirken, edebiyat - felsefe olmuşa bakar, olanı görür ve olabileceği düşünür. Sofi'nin Dünyası'na gelince o yaşlarda bir çocuk için zor bir kitaptı. Birkaç kez okuduktan sonra hayata bakışıma farklı pencereler açtığını söyleyebilirim.

İnsan nasıl yalnızlığının gölgesi olur? Bir şiirinde " nerede unutursan unut kaybedilmiyor yalnızlık " diyorsun...

Bütün kalabalıkların bana getirdiği ve beni kendime götüren bir duygu yalnızlık... O varsa ben varım, hiçbir şeyin her şeyi ayakta tutması gibi, yokluğun varlığı anımsatması gibi...

Peki yazmaya nasıl başladın? Şiir yolculuğun nasıl başladı?
Şiirin şudur diyebileceğimiz bir tanımı yok, biliyorsun. Sen şiiri nasıl tanımlıyorsun?

8 - 9 yaşlarımda anneme sürpriz mektuplar gönderiyordum. Düşünsene aynı çatı altında yaşıyoruz, kapı çalıyor - postacı geliyor - o zaman duygular elektronik değildi biliyorsun - ve benden anneme yazılmış bir mektup getiriyor. Duygularımı yazarak ifade etmeye bu şekilde başladım ve benim yazılı anneminse sözlü iletişimimiz yaklaşık 2 yıl kadar sürdü. Hayatta mucizevi bir şekilde sahip olabileceğim tek bir hazine vardı; kelimeler! ki onu da harflere borçluyum. Sonrasında günce tutmaya başladım ve ardından şiirin dibi görünmeyen kuyusuna bıraktım kendimi, hâlâ düşmekteyim. O zamandan bu zamana yazmak benim dinim, şiir ibadetim!

Aslına bakarsan ben şiir yazmıyorum, yalnızca susuyorum ki anadilim; susmak! Yazdıklarımın şiir olduğunu düşünüyorlar, bu yüzden şiir diyorum. Fakat kendime hiçbir zaman şair demedim.

Bana göre şiir kelime tasarrufudur. Bir öykü sayfalarca sürebilir fakat aynı öyküyü çok daha az kelimeyle de anlatabilirsin. Bu yüzden şiir bir tasarruf biçimidir.

O zaman duygular elektronik değildi dedin. Sana göre o zamandan bu zaman ne gibi değişiklikler oldu?
Günceler devam ediyor mu, bizimle paylaşacak mısın?

Teknolojinin getirileri olduğu kadar götürüleri de oluyor. Devir yapaylaşma ve sanallaşma! En başta samimiyetsizleştik ve birbirimizden uzaklaştık. İnternet üzerinden başlayıp biten dostluklara tanık oldum ve dostluk dahi tüm duygularımız elektronikleşti. Duygular yitirildi, yalanlar çoğaldı. Söyleyince yalan yalan oluyor da yazınca olmuyor mu?! Ne yazık ki bu duruma geldik. Yeni yılda ve diğer özel günlerde birbirimize tebrik kartları gönderirdik, bir araya gelirdik. Şimdi mesajlarla, elektronik postalarla yetinir hale geldik. Telefondan yapılan çağrılarla birbirlerini hatırlayanları görüyorum, ne üzücü... Mektuplaşmalar vardı, kağıdın üzerine düşen bir gözyaşı tanesi ya da kalemden ele, elden kağıda geçen mürekkep izinin yerini ne tutabilir?! Genel olarak söylüyorum, ben bu değerleri kaybetmemek adına çaba sarf ediyorum, elbette nereye kadar... Pink Floyd, Welcome To The Machine adlı parçasında geldiğimiz noktayı pek güzel anlatır.

Bunun yanında tabii ki teknolojinin yok sayılamayacak kadar fazla getirisi oldu. Fakat ben Wordpad yerine kağıt, digital fotoğraf makinesi yerine analog, e-kitap yerine kokusunu duyabileceğim ve sayfalarına dokunabileceğim kitaplar, mesaj göndermek yerine ziyaretlerde bulunmayı tercih ediyorum.

Güncelere gelince, artık yazmıyorum. 3 yıl önce 12 yıl boyunca yazmış olduğum güncelerin külünü Tiran şehrine gömdüm. Böyle olmasaydı dahi paylaşmazdım, çünkü benim için günce; içimden geçenlerin gömüldüğü bir mezardan ibaret ve bu toplu mezarı kazıp gün yüzüne kavuşturmak gömülenlerin üzerine toprak atıp yardımcı olanlara saygısızlık olurdu...

Paylaşmayacak olsan da günce yazmaktan neden vazgeçtin?

Böyle anlaşmamıştık. Soruları yalnızca sen soruyorsun.

Tamam. Sen de sor.

Dünü tamamen unutmak adına uykuya dalıp yarın her şeye yeniden başlayabilmek istedin mi hiç?

Bazen, evet.

Bir keresinde ben de... Uyumak ve unutmak istedim. Hayatımın 22 yılını yaşanmamış sayıp kaldırıp atmak istedim ve buna güncelerimden başladım. Sağda solda unutulmuş birkaç nüsha dışında güncelere dair hiçbir şey bırakmadım.

Mutlu musun?

Günceler için soruyorsan, evet. Olmasınlar istedim, oldu.
Genel anlamda bir soruysa teşekkür ederim. Kimse kimseye bu soruyu sormuyor biliyor musun? Nasılsın, iyi misin? diyorlar. Bilmiyorlar, ben hep iyiyim ama mutlu değilim. Yaşıyorum; bu en temel mutsuzluk sebebim ki hayat mutluluğu kabul etmez, kusar içinden. Karamsar, neşesiz bir insan değilim fakat mutlu da değilim, mecazlar dışında hiç olmadım.

Yazmak da seni mutlu etmiyor mu?

İnsan kendi mutluluğunu kendi yaratır diyerek klasikleşmek isterdim, fakat o sözün özü şudur; insan kendi avuntusunu kendi yaratır. Ben realist biriyim, hayalperest realist daha mı uygun olur dersin? Her neyse, avuntularla yaşayacak biri değilim. İçimdeki Polyanna ile de dostluğumuzu bitirdik, bir bavul dolusu avuntuyu aldı ve çıktı gitti içimden...

Yazmaya gelince; yazmak bir nefes alma biçimi, iç döküm şekli, yasaklarla gölgelenmiş bir yaşamda kestirmeden çıkış yolu özgürlüğe, esaretin bitimi...
Ve bazen de yazmak; bir intihar şekli... Yaşayan herkesin mutlak bir sebebi vardır ki intihar; ölememektir.
İlhan Berk'in bir sözüyle yanıtlayayım dilersen; mutlu insan yazmaz.

Kalemin nelerden besleniyor, seni özellikle yazmaya iten imge nedir?

Birkaç yıl öncesine kadar yazdıklarıma âdeta kilitler vururdum, kimsenin okumasına tahammül edemezdim. Yazdıklarımı sır gibi sakladığım bu dönemlerde kendi gerçeğimden kaçtığımı farkında değildim. Bu mantaliteden kendimi soyutladığımda kalemimden dökülenlerin birileriyle paylaşılması gereksinimi hissettim. Benim özelim diye köşe bucak sakladıklarım başkalarına ait duyguların dökümüydü ki bilmek haklarıydı; çünkü benim açımdan onların acıları yazılıyordu. Acı diyebilirim beni çeken imge...

Cevabın şu dizelerini aklıma düşürdü...

" Acı beni çekiyor / mıknatıs gibi
Acı ki çektikçe uzayan / bir sakız gibi "

Seninle bir konuşmamızda da "acıdır bizi yaşatan " demiştin...

Hâlâ öyle düşünüyorum. Yemeğe biraz acı kattığında iştahın açılır ya hani, hayat da böyle bir şey... Acı varsa iştahın açılıyor yaşamaya, belki de inadına... Yalnızca kendi acın değil, o kadar acı var ki sağında - solunda, içinde olmasa da içinden geçiyor insan kalabilmişsen eğer... Mutlu musun diye sordun ya; dünyaya dönüp bir baksana, nasıl mutlu olmamız beklenir?!

Haklısın.

Haklı da değilim, değiliz! Ne zaman haklı oluruz biliyor musun, en azından düşünmekten ve konuşmaktan öteye geçebilecek cesaretimiz olduğunda... Zor, çok zor!

Neleri değiştirmek isterdin peki?

Adaleti... Olmayan bir olgu değiştirilmez gerçi, kelime anlamı dışında hiç rastlamadım. Yeniden keşfetmek isterdim, keşfetmek ve var etmek... Adalet demiştim bir gün, gözleri görmeyen bir kaptanın yürüttüğü gemi...

Yaz dedi Tanrı seri şiirlerinden söz edecek olursak, yazmayı emreden tanrının, yazılanların silinmesini emrettiğinde silmeyi başaramayan insanoğlu karşısındaki küskünlüğü diyebilir miyiz?

Bir bakıma öyle tabii, herkesin anlamlandırdığı kadar kalmalı şiir...
Şunu söyleyebilirim ki; insanoğlu yaşamış olduğu iyi şeylerden - ki kime göre, neye göre iyi ya da kötü olduğu bilinmez - kendisini, yaşamış olduğu kötü şeylerden Tanrı'yı sorumlu tutar. Her zaman için tabir-i caizse günah keçisi bir Tanrı vardır. Kendi üstünlüğünü, kendi aklını, kendi seçimlerini ve hayatını kendisinin yönlendirdiğini yadsıyan insan ve karşısına çıkmaktan çekinen bir Tanrı'dan bahsediyorum. Biz buna Tanrı'lığını unutan insan diyoruz. Bir de şöyle bir şey var; yaptığını yerlere göklere sığdıramayan yarı tanrı bir insan, yapamadığında ya da elbet pişmanlık duyduğunda küçülebildiğine küçülür insanlıktan... Buna da insanlığını unutan Tanrı diyoruz.

Sözün kısası, farkındalık. İyi, güzel yazıyoruz da... Ya silmemiz gerekirse?..

Şiirinde söz ettiğin tanrı olgusu farklı biliyorum ama tanrıya inanıyor musun ya da Tanrı senin için ne ifade ediyor?

Bana inanıp yarattıysa, ben de ona inanıyorum elbette. Benimle Tanrı olduğunu hatırlıyor, ben yoksam kim inanır.

Benim için Tanrı sevginin adı, bunun tam aksi olan ve sevgisizliğin doğurduğu bir duygu olan korkuysa Tanrı'yı yadsımaktır. - ki biz özellikle Türk insanı kadar sevgi savurganı bir topluma rastlamadım. Biz her şeyi öylesine çok ve boş seviyoruz ki; yemeyi, içmeyi, gezmeyi, eğlenmeyi, okumayı, yazmayı... Bu denli hiç yere sevgi kelimesini harcayan bir başka lisan daha bilmiyorum. Oysa sevgi çok özel ve içsel bir duygudur. - Konuya dönecek olursam; Tanrı'nın adının yanında ne korkuya, ne şiddete, ne de kana yer yoktur. Anlaşılmak ya da yanlış anlaşılmak gibi bir kaygı gütmeden tüm içtenliğimle de söyleyebilirim ki Tanrı'nın kitaplarında kan içeren, kan döktüren bir emir varsa bir gün Tanrı sormaz mı insana " Ben sana akıl mantık da verdim, hangi vicdanla diye... "

Öyle tabii ki biz varsak Tanrı var, yoksak var olduğumuzu bilemeyeceğimizden yok.

Öyle işte... Bazı konularda fazla konuşmamak gerekiyor, saldırı için her an tetikte bekleyen inanç bekçileri olabiliyor. Oysa ben kimsenin inancına karışmıyor ve yargılamıyorum. Bizlere sorgulamak yasaklanmış bir olgu, ne gördüysen, ne duyduysan o şekilde devam etmen bekleniyor. Düşünebilmek ve düşündüğünü söylemek suç, unutmamalı.

Nasıl yazıyorsun, özellikle yazdığın bir yer ve yazman için olmazsa olmaz dediğin herhangi bir şey var mı?

Olmazsa olmazım kâğıt ve kalem, klavye benim için ikinci aşama, kâğıdın kokusunu duyumsamazsam yazamıyorum. Bir de her kalemle yazamam.

Özellikle şurada, şu şekilde yazıyorum diyebileceğim bir yer yok. O an yazmaksa, her yerde yazabilirim; evde, uçakta, yemekte, kafede...

Edebiyatın şu an içerisinde bulunduğu durum hakkında neler düşünüyorsun? Sence edebiyat bir batağa mı saplandı?

Ben her şeyden önce çok seçici bir okuyucuyum. Daha önce okumadığım bir yazarın kitabını okumak için haftalar boyu - her eleştirmen olmamak koşuluyla - eleştirilerini okurum. Kendimce iyi ve kötü ayrımı yapabildiğimi sanıyorum ve hayır, edebiyat ne batakta ne de çıkmazda... Aksine, - her ne kadar bu ayrımı yapmak istemesem de - hem amatör anlamda hem de diğer anlamda edebiyat tıpkı cıva gibi dağılmış parçalarını toplayarak genişleyen bir dönem yaşıyor ve kendine ait olmayan parçalar yarı yolda kalmaya devam ediyor. Çünkü gün geçtikçe okuyucu bulduğuyla yetinen bir okuyucu olmaktan çıkıyor, daha fazlasını isteyen seçici bir okur haline geliyor. Her zaman söylerim, edebiyatın her şeyden önce bilinçli bir okuyucuya gereksinimi vardır. Okurun karşısına çıkmak cesaret işi olmalı yazar için, tereddütler yaşamalı, her zaman için hedefi daha iyisi olmalı. Sözün kısası, okur ne umarsa yazar onu verecektir.

Kimleri okuyorsun? Seni etkileyen yazarlar kimlerdir?

Seçici bir okur olduğumu söylemiştim ve çok fazla okuyan biri olmadığımı da eklemeliyim. Elbette yazdığı her ne olursa olsun okurum dediğim ayrım yapmamın zor olduğu birçok yazar var.

Adına şiirler yazdığın Sylvia Plath gibi...

Adına değil aslına diyelim. Sylvia Plath benim için çok ayrı bir yerde duruyor, edebi duruşunun yanı sıra yaşamıyla da çok fazla içime işlemiş biri. Onda ölen bir ben var, benim aslına mektuplar yazarak yaşatmaya çalıştığım biri O... Bir ölüyü anlamak ölmek gibi bir şey, anlıyorum!

Okurlarından birinin Sylvia Plath ve senin yollarınızın " baba " imgesiyle kesiştiğini yazdığını okumuştum. Özellikle " Sızımın Gizi; Ölü Ruhta Yara İzi ", " Dilek Mezarlığı" ve " Ölüme Bir Adım; Dilek " şiirlerindeki alegorilerin baba imgesiyle tamlandığı dikkat çekiyor. Sen bu konuda neler söyleyebilirsin?

Bakan ne kadar görüyorsa o kadarla sınırlı kalmalı. Uzun cümlelere gerek yok. Tek diyebileceğim; bazen bir imge iç'tir, bazense hiç...

Şu an okuduğun bir kitap var mı? Edebiyat dergilerini takip ediyor musun?

Fırsat buldukça okuduğum dört ayrı kitap var ama son günlerde yoğunlaştığım Gökyüzüne Düşerken Melekler adlı, intihar eden şairlerin yaşam ve şiirlerinin konu edildiği özel bir antoloji.

Özellikle bir dönem birçok edebiyat dergisini takip ediyordum fakat sonralarda maddi kaygılarına yenik düşüp edebiyatı unuttuklarından ve tabir-i caizse piyasa edebiyatına düştüklerinden birçoğunu takip etmeyi bıraktım. Fakat hâlâ okuduğum özünü kaybetmemiş birkaç dergi var.

Kitaba " Gökyüzüne Düşerken Melekler " adını senin verdiğini biliyorum.

Tam olarak ben demeyelim, kitabın yazarlarından ve Artshop Yayıncılık'ın sahibi olan Vedat Akdamar ile bu proje hakkında sohbet ederken kitabın ismi konusu geçti ve yayınevinin fikrine katkıda bulunmuş oldum. Bu ismin temaya da yakıştığını düşünüyorum.

Bu konudaki fikrini net olarak bilsem de soruyorum: ne zaman kitap çıkarmayı düşünüyorsun?

Acelem yok. En başta son derece ayrıntıcı ve ince eleyip sık dokuyan biriyim. Sırf bir kitabım olsun diye kitap çıkaracak biri değilim. Çevreme baktığımda daha kalem oturmadan kâğıdın üzerine âdeta bir kitap çıkarma furyasıyla karşı karşıya olduğumuzu görüyorum, üzülüyorum. Diğer yandan bu aceleci davranmanın sebeplerine de hak vermiyor değilim. Zira az önce istemeden sözünü ettiğim amatör edebiyat diye bir olgu var. Herhangi bir basılı yayımda yazmamışsa kalemin sen amatörsün ki amatörlüğü daha çok maddiyata empoze ediyorlar. Bir Edip Cansever, bir Nâzım Hikmet, bir Attilâ İlhan, bir Turgut Uyar'ın kitabı olmasaydı amatör mü olacaklardı?! Amatör mü ölecekti üstatlar?!

Şu diyalogla özetleyebilirim sanıyorum;

- Edebiyatla ilgileniyorum.
- Öyle mi?! Kitabın var değil mi?
- Yo!
- Hıı... Amatörsün öyleyse...
- Amatör mü oluyorum?
- Kitabım yoksa işin içerisine maddi kaygılar girmiyorsa sen bir halt değilsin şekerim.
- Ama benim edebiyata olan tutkum ve başarım maddiyata dayatılmalı mıdır?
- Sen ne kadar başarılı olursan ol, kitabın var mı diye sorarlar sana böyle işte!
- Kitabım olsa ve içeriği hüsran olsa... Bu beni başarılı kılar mı?
- Kitap çıkarmak da bir başarı.
- Kitap çıkarmak maddi yeterlilik ve çevre genişliğinin bir getirisi olamaz mı?
- Her ne olursa olsun kitabın varsa bir şeysin, yoksa amatör!

Eğer kitap çıkarmadan amatörse her yazan kişi, ben kalemimin son nefesine kadar amatör kalabilirim. Kendi adıma basılı bir yayımın olmamasına rağmen beni anlayan ve destekleyen öylesine güzel bir okur kitlem var ki bu her şeyi unutturuyor. Beni herkes okusun diye bir kaygım olmadı, hiçbir zaman da olmayacak... Bin okuyup geçeceğine bir okusun anlasın istedim ve bunu çok erken yakaladığım için seviniyorum. Elbette bazı konularda kendi tabularımın dışına çıkmadan beklentilere yanıt vermem gerekiyor. Zamanı hakkında konuşmamayı tercih etsem de tabii ki bir kitap çıkaracağım.

Bu kadarını duymak bile mutluluk verici, sabırsızlıkla bekliyoruz.
Kadın yazar olmak seni kaygılandırıyor mu? Sence toplumumuzda kadın nerede duruyor?

Beni asıl kaygılandıran böyle bir soruyla karşılaşmak...
Her şeyden önce yazar değil yazan biriyim. Kalem tutmam cinsiyetimle belirlenmiyor, aynı organımızla yazmıyor muyuz ve Tanrı aynı aklı, aynı yüreği vermemiş mi?!
Neden Ali yazarken, Ayşe kadın yazar oluyor ya da neden Veli futbolcuyken Elif kadın futbolcu oluyor ben bunu anlamıyorum. Anlayan varsa bilmek isterim.
Bu tarz soruların sorulmasına mahal veren bir toplumda kadın maalesef ki ikinci planda yerini almış bulunuyor. Sözüm bu soruyu sorduranlaradır.

Kadın ilk zamanlar tanrıçayken sonralarda külkediliğine atanıverdi. Çocuk doğurup bekçilik eden, temizlik ve yemek yapan yalnızca susmakla yükümlü bir robot hâlini alıverdi. Neden? Çünkü erkek daha güçlüydü ve kadın onun sayesinde yaratıldı. Kölesin kadın, haddini bil!

Sylvia Plath, Tezer, Özlü, Umay Umay, Duygu Asena, Wirginia Woolf, Gülten Akın, Halide Edip Adıvar, Zeynep Köylü, Anne Sexton, Sevgi Soysal, Nilgün Marmara, Karin Maria Boye, Marina İvanovna Tsvetaeva, Ayşe Kulin, Adalet Ağaoğlu, Tomris Uyar, Buket Uzuner, Elif Şafak, Ece Temelkuran, Didem Madak, Lale Müldür, Pelin Onay, Nilay Özer... İlk aklıma gelenler...

Bu kadınlar birçok cinsiyeti erkek olup da yazan kişiden çok daha başarılı değil mi ve yazar sıfatı cinsiyet ayırmaksızın yazan kişi anlamı taşımıyor mu?!

Tanrı Adem'i yarattı ve kaburgasından Havva'yı yarattı, canı sıkılmasın diyedir belki de...
Kadın erkek ayrımı yapan biri değilim fakat böyle mi demeliyim;
Nereden biliyorsunuz; Tanrı kadını yarattı, erkek yalnızca bahaneydi.

Bir dönem yurt dışında yaşadığını biliyorum. Bu neleri değiştirdi hayatında, neler kattı ve neler aldı?

Tüm açık yürekliliğimle söyleyebilirim ki; ben parçalanarak çoğalan biri oldum, hiçbir zaman bir yere ya da kimseye kök salıp bağlanamadım, daha doğduğum gün gitmelere gebe bırakılmıştım ve bu yüzden tüm hikâyelerin en başından sonunu okudum. Türkiye'den giderken en güzel duygularımı yanıma aldım belki fakat ardımdakilere büyük sızılar bağışladım. Ki sızlattığım yerden sızlarım.

Hayatımın üçte birini yurt dışında tükettim, özellikle bu dönemde mânen hiçbir zaman hissetmesem de görülen yalnızlığın ne demek olduğunu öğrendim ve yalnızlığımla iyi bir dostluk kurduk.

Erken yaşta kendi işimin başında geçmiş olmamla ve bunun yanısıra bir çok etkenle sorumluluk duygum güçlendi. En çok da ülkeme olan özlemim doldu taştı içimden, insanın benim diyerek, o huzuru hissederek nefes alıp verdiği bir ülkesinin olmasının ne demek olduğunu birçok kez daha anladım. İnsanlar bunu yurtlarından ayrı kaldıklarını anlamamalılar, nelere sahip olduklarını farkına varmalı ve sahip çıkmalılar.

Ve İstanbul, şarap kadar kutsal şehir. Belki de en kutsal şiirdir İstanbul, onunla da olmuyor - onsuz da yaşanmıyor. Cenazeler bile daha güzel kalkıyorlar bu şehirden...

Daha çok yazdım ve yazdığımdan fazlasını sildim.
Müzikle uğraştım çoğu zaman; majör bir depresyonu da minör bir terapiyi de gitarımın tellerinde yakaladım. Ve anladım, notalar vardı fakat benim parmaklarım olmaksızın hiçlerdi... Sonunda ben karar verdim; diyeze, bemole, es'e ve tiz'e... Kalemim ve gitarım en iyi dostlarım oldu, belki de bu yüzden herkesin elinde kalem ve evinde enstrüman olmalıdır diyorum. Devrik cümlelerim oldu, bir de Türkçe karşılığı olmayan ve hiçbir dile çevrilemeyen duygularım...

Kendi kendimi sınadığım yıllardı da diyebilirim, ben'i ölçtüm - biçtim ve zamana yettiremediğim anda da çıktım geldim.

Peki müzik hayatının neresinde?

Müzik hayatımın ensesinde ya da hayatım müziğin içinde demeliyim.

Her şey yalan söyleyebilir,
ezgiler asla!
Bir yanlış nota çok pahalıya mâl olabilir;
şarkılar kan kusar.

Müziği dinlemek kadar üretmeyi de seviyorum. İçimdeki susan müziği bir enstrümanın konuşması enfes bir haz ve müzik yaşamın en güzel renklerinden biri. Yaklaşık 10 yıldır gitar ve harmonica çalıyorum, besteler yapıp bozuyorum. Bugüne dek birçok öğrencim de oldu fakat aramızda maddiyat yerine müzik tutkusu yer ettiğinden müzikle de amatör olarak ilgileniyorum ve öyle kalacağım. Tüm enstrümanları çalabilmek isterdim fakat zamana inanan atalarımızın izinden gittiğimizden zamana endeksli bu yarışta kimse her dilediğini gerçekleştiremiyor.

Genellikle hangi tür müzik ve kimleri dinlersin?

Bir ara flamenco gitar ve flamencoyla ilgilenmiş olsam da rock müzik çalıyorum. Hangi tarzda yazıyorsan, o tarzı okursun gibi bir mantıkla diyebiliriz ki genellikle yabancı rock müzik dinlerim. Fakat bunun dışında arabesk diye adlandırılan ve temel arabesk anlayışla bağdaşmayan tarz dışında her türlü müziği dinliyorum. The Doors, Led Zeppelin, Pink Floyd, The Cranberries, Elvis Presley, Anathema, Bon Jovi, Eric Clapton, Elton John, Farid Farjad, Scorpions, Styx, Evanescense, 4 Non Blondes, Beatles, Cat Stevens, Apocalyptica, Norah Jones, Vivaldi, Guns N Roses, Dido, Bob Marley, Beethoven, The Rasmus, Mercan Dede, Mozart, U2, Gloria Estefan, Kitaro, Paco De Lucia ilk aklıma gelenler... Şebnem Ferah, Hasan Cihat Örter, Doğan Canku, Bülent Ortaçgil, Fikret Kızılok, Cem Karaca, Hayko Cepkin, Cem Adrian, Ezginin Günlüğü, Düş Sokağı Sakinleri, Yavuz Çetin, Yaşar Kurt, Umay Umay, Nazan Öncel, Vega, Aslı, Neşet Ertaş, Müzeyyen Senar, Zeki Müren, Redd, Almora vs... yerli müzikte çok daha fazla uzayacak bir listenin başında yer alıyorlar.
Notre Dame De Paris, The Phantom Of The Opera ve Fame gibi müzikalleri de unutmamak gerekiyor.

Sormak istediğim birçok soru var, sorularımla yeterince yoruldun ama hemen hemen her şiirinde rastladığımız bir ölüm var. Ölüm senin için ne ifade ediyor?
" Nefes alındığı kadar verebilmektir hayat " diyorsun, sence her şeyin bir bedeli olmalı mı?

Yanıtlarımla yormamış olmayı umarım. Fazla şiirsel olmuş olabilir.
Ölüm, yazdıklarımda özellikle kullandığım bir imge değil. Yaşıyorsak ölüm var, yazıyorsam da olacaktır. Yaşarken oynadığım değerli bir oyuncağım ölüm ve yaşadığımızın tek ispatı olsa gerek.

Tez: Yaşıyorum öyleyse öleceğimi yazıyorum.
Antitez: Ölümden önce yaşam olup olmadığını yazıyorum.
Sentez: Ölerek yaşadığımızı yazıyorum.

Söylemiştim;
Hayat yazılır,
ölüm okunur...

Evet, her şeyin bir bedeli var. En başta aldığımız nefesi geri vermekle yükümlüyüz, veremediğimiz an hayat duruyor.
Aynı şekilde bazı değerler var ki - beklediğini - alamadığında her şey bitmiş gibi görünürken, - bekleneni - veremediğinde ya da vermekten kaçındığında aslolan yokluğu tadıyorsun.

Yorulmak ne kelime, keyif alıyorum.
Peki aşk?

Aşk; duvar,
iki lafım arasında...
Bu yüzden bir araya gelmiyor!

Kelimelerin yan yana gelemediği anda müsaade edersen bu güzel söyleşiyi seni tanımış olduğum şiirinlerinden biriyle sonlandırmak istiyorum.
Seni biraz daha yakından tanımak çok güzeldi, kırmadığın ve tüm içten cevapların için çok teşekkür ederim.
Son olarak söylemek istediğin herhangi bir şey var mı?

Rica ederim, aynı keyfi ben de aldım.
Teşekkür ederim.

Son olarak...
Sana bir sır vereyim;
ben hep içime atarım.
Kaleme fısıldasam,
kâğıda gider!
Bilirim...

Kasım 2009

Dilek Akın / P. Kural Söyleşi

Med Cezir Gölgesi

G ö l g e o y u n u n d a n …

acının kaburga kemiğinden yaratılmıştı aşk
ne kadar gerçek olabilirdi yaralamayan bir sevda masalı...

kendimi sakladığım kabuğu kırdım
yırtık gülüşleri dikerken dudaklarımda
diyetini ödemeliydik
yağmurla y(ık)anan lirik yalnızlığın

kan revan içindeydi kestiğim ümitler
tek bir pıhtıdan doğuyorduk
kutsal şarapla yıkadın ruhumu
arındım;
dudaklarım üzüm rengi

eğreti dirilişlerin parmak izlerini sürerken
ellerin (d)eğildi derinlerim(d)e
bir no(k)taya dikmiş gözlerini
acının resmini çiziyordu Tanrı

Tanrı'nın şarkılarıyla dinlendik

suskun bir tiradın gamzelerinden
(ç)aldığım mayhoş tatla can bulduk
akordu bozuk dokunuşları öğütüyorken teninin pürüzü
dikenli sularda yalınayak yürüyorduk

eğreti düş/üşlerde dillendik

yasakları bertaraf etmekti aşk
duvarların ötesinden dökülen siluetinle
tüm günahları içmeliydik
yer çekemezdi bizi
bulutlarda sevişirken

aynaları yırttım;
illegaldi tüm çığlıklar
ben döküldü suretimden
seni gördüm
paçavra ettiğin yıldızlarla
yaralarımı sarıyorken
ben kokuyordu nefesin

örselenmiş yenilgilerde demlendik

gölgemi kemirirken yokluğunun dişleri
doyuyordun hiçliğime
yittikçe çoğalıyordu gaip suskular
buruşuk bir perdede oynayamazdı
iki bulanık gölge

paslı bir teraziye ruhumu bırakmış
aşırı dozda düşler yutmuştum
sakar bir dilden
fısıltılar düşüyordu boşluğa
aşkın anadiliydi gözyaşı
suyun rengi devrilirken üzerime
biliyordum;
her (b)aşka yolculukta
bir artı bir kendine eşitti (!)

karesi de kökü de acıya eş; tek kişilik bir yanılgıydı aşk
hangi kanun c/esaret edebilirdi aksini (s)imgelemeye...

bir artı bir eşittir bir ( 1+1=1 )

M e d c e z i r ç a l k a n t ı s ı n a …

Dilek Akın

Ölüme Bir Adım; Dilek

2009-12-27T05:40:00.001-08:00

Adınla başlıyorum şiire; James,
terkinde zamanın
gizine düş'tü tin
nefesin s'esime...

Hayatı şaşırtmaya devam ediyorum
bir yaşıma daha girdim
yirmi altı yıllık düş sancısı dökülen avuçlarına
kelime kelime çürüyen gerçeğe varamadan...

Ah! James...
Ne çok diledim
ne çok dilendim ölümü, avuç açıp hayat avlularında
ki adım'dı
babamın kuyuya bıraktığı
bir dilek'tim
annemin düşürdüğü
yanlışlıkla hayata...

Ah! James...
Bu gidişle, geç kalacağım ölüme!

Tehlike anında camı kırıp okunacak şiirler yazmak istedim
içimden geçen hayatın içinden geçmek istedim
dünya kaç bucak bilmek istedim, bir keresinde
niyetimi bozmak istedim
bir yandan yazarken
diğer yandan kendimden silinmek istedim...
Bazen susmak ağız dolusu, bazen de James
baba ol istedim yetim dizelere...
Ama en çok;
bu şiire gömülmek istedim!

Bilirsin,
ölmek; huyumdur.
Ki hastalığı yaşamak olanın
ölümdür tek ilacı...

İntihara gebe bir maviyim şimdilerde
bu yüzden siyah şiirler kusuyorum.
Acı beni çekiyor / mıknatıs gibi
acı ki çektikçe uzayan / bir sakız gibi...

Tanrı'nın son adı sen ol istiyorum James,
adını dikip hayatıma
yeniden doğmak istiyorum.

Yırtık ceplerimden dökülen masallarımı toplamış gelirken
kendimi kaybettiğim yerden
beni bul istiyorum.

Hergün yeni bir intihar meyvesi veriyor
ruhumun bağlandığı dilek ağacı...
Hayata açan kelimelerim harf harf d/üşüyor
harfler düşünce ölürler mi James?

Hiçbir şey aynı kalmasın istiyorum / harfler dışında
ve sen beni her öldüğümde kelimelerimden tanı!

Söylesene James
bir şiirin sonunda, biten
şair midir?

Saat de geç olmuş
ölmeliyim bu şiirden!

Altanlam: James; etrafa saçılmış çocukluk masallarını toplayarak gelen hayâli bir doğum günü kahramanıdır.
Babası varken yok olan herkesin kendi içinde uyuttuğu bir James'i vardır, çünkü bu yalana ihtiyacı vardır.
Her yıl aynı zamanlarda yaşama sebepler taşıyan James, gün gelecek kendi yokluğu altında ezilecektir
ve James'in çocukları hep aynı yalanı söyleyeceklerdir;
' Babam öldü. '

Dilek Akın

Ekim '09

Yirmialtıyaşsenfonisi

Küçük Tanrı’lar; Sen’im Ben’in

2009-12-27T05:39:00.001-08:00

Küçük Tanrı’lardı
tenimi teninden bıçakla ayırdılar
ruhumu huyundan
gözlerini ellerimden…

Küçük Tanrı’lar
tırnaklarımı etinden çektiler
sesini dudaklarımdan
aklını başımdan…

Birkaç küçük Tanrı
sen zarımı yırttılar
kalbimi kalbinden sıyıracaklardı;
bulamadılar!

Dilek Akın
’041009

Anafilya - Aralık Dergisi '09
Sayı 102

Batıl Şiir Duası; Manifesto

2009-09-24T06:43:00.000-07:00

Bazen yaşamak;
ağır ve ağrılı bir ölüme sebebiyettir.

Hayat tıkılıp kaldığın bir fanus olduğunda
ölüm; tek nefes alma şeklidir.
Her şair nefes darlığını şiirle genişletir.

Batıl bir inanca göre;
şiire sağ ayakla girmem gerekiyordu
sağım solum belli olmuyor bugünlerde
ve omuz kavgasında meleklerim.

Şiiri kalemine göre uzat diyorken Tanrı
mürekkepten çalmayı düşündüm
ki düşünmek; ağır suç
düşünüyorsun o hâlde susacaksın
sırf bu yüzden şiirimden sürgün edilebilir
toplama kampında imge dilenen bir mülteci olabilirdim
ve yetersiz mürekkeple çarpık yapılaşan şiir taşıyamaz gerçekleri,
başımıza yıkılabilirdi.

Dualarla ölüm ertelenmezdi elbet
ben de yaşayan her şizofren melek gibi
şiirin dize doğuran rahmini bir duayla tıkadım.

Batıl bir inanca göre;
umut ışığı kısıldıkça
ve kısaldıkça düşler
şiirler uzar...

Tanrı'm,
beni uzun şiirlerden koru!
Âmin.

Batıl inançlarım yoktu esasında, ama
batıl bir inanca göre yazıyor
dahası yaşıyordum.

Kapı çalmamış,
postacı gelmemiş
ve getirmemiş kabul görmemiş dualarımı diyerek
her aklı başından göçmüş insan gibi ben de
günahlarımı çıkarıp kirli sepetine atmalıydım.
Tanrı uygun gördüğü derecede yıkar
hayatla ölüm arasına gerdiği yazgıdan ipe asar
omuz kavgası henüz bitmemiş melekler tarafından toplanırken
geçer karşısına - belki bir sigara yakar -
ve başlardı günah kâr - zarar problemimi çözümlemeye...

Hayır, hayır!
Bu bir şiir efsanesi değil,
bildiğin insanlık (k)ayıbı.
Ayıp ki yorganın altına sığmaz oldu.

Dualarla giriş çıkış kapıları tutulmuş şiirde
uygunsuz cümleye park edebilir,
dizelere çöp atabilirsiniz.
Merdiven altlarında sevişebilir,
şarap içebilirsiniz.
Yalnız günahlara basmak,
sevapları koparmak yasaktır.
Çarpılırsınız!

Hayat tıkılıp kaldığınız bir fanus olduğunda
ölüm; bir nefes alma biçimidir. .
Şimdi...
Ölebilirsiniz!

Bu şiiri Tanrı'yla bizden daha yakın münasebette bulunanların erişemeyeceği yerlerde
meleklerin didişmesine göz yuman koşullarda
şeytandan uzak
hayat şartlarında
ve cehennem sıcaklığında saklayın.
Unutmadan;
Reçeteyle ölünmez!

Tanrı'm!
Hayat kısa,
şiir uzun...

Şiirden dönenin kalemi kırılsın!..

Dilek Akın
İstanbul '2008

Günah Eskizinde Yaşama Davet

2009-09-24T06:39:00.000-07:00

' Şiir yolunu bulur üstad ... '

Antika sızılarımı açık arttırmaya çıkardım
üç kuruşluk gerçekleri paha biçilmez yalanlarla örtbas ettiler
bilmediğiniz her şeyi biliyorum
suç aletim inancım bayım
ve bilin
ben en çok kendime inandım
bildiklerimi bilseniz şimdi
ve ben bilmesem...

Bu şiir unutulmak için yazıldı
son cümlede kendi intiharını yazmak
ve bir daha hatırlanmamak
unutmayın
her şiir kendi kalemiyle vurulur...

Ben unutmak için sevmedim bayım
hangi tene uyduysa tenim yoldan çıktı
kimle konuştuysa biberler sürüldü vücut dilime
sevgiyle açıldı sandığım kollarda gerildim çarmıha
ve duvarlar örüldü kalbimin hicret emri aldığı her kalbe
ben kalbimle sevmem bayım
biz ayrı dünyaların - kuyrukları kesilmiş - yalanlarıyız.

Benim de aklım tutuldu zamanında / kalbim lades
aklımı kaçırıp aşık oldum
düş kırıklarımı kalbimle topladım / kanadım
kalp çarptığı kadar yaşar insan
ve beyin yaşadığı kadar sever
- beyin ölümü gerçekleşen kalp sevemez -
ben unutmak için sevmem bayım
bundan en çok tanımadığım insanları sevdim
iyisi mi siz
hep yabancı kalın...

Suni sancılarla doğurduğum şiirlerle uymuyor DNA'nız
şiirlerin Meryem anasıyım, icabında
masalların bekareti çalınmış güzel Pollyanna'sı
acısını alsın diye tuza yatırırım düşlerimi geceden
düş biterse ölüm gelir bayım
düşlüyorum öyleyse varım.
Ben anne de olamam bayım
kundakta acılar büyütürüm en fazla
umut dayarım ağızlarına ağladıklarında
acıların Meryem anasıyım, icabında
filmlerin kötü kadını, üvey annesi, Aliye Rona'sı
insanlığın hudut kapısından
elimi kolumu sallayarak çıkar
şeytana iltica edebilirim
yediğim çanağa pisler sonra
kırar şeytanın bacağını
Pollyanna senaryolarımdan bir çift değnek sunabilirim huzuruna...

Acılar eskidikçe sızısı ucuzlayıp
artıyordu değeri
seneye de giyerim diye bir boy büyük hüzünler seçtim kendime
hacimsiz mutlulukların tadı damağıma varamadı hiç
batıl inançlarım olmadı mesela
nazar değmesin diye mi kurşun döküyordu kalleşler masum çocuklara
kısır topraklara dilekler ektim en görkemli umutlarımdan
kuyulardan boş hayaller kaçırdım
vurmadım hiç tahtalara
kara kedilerle samimi oldum
Tanrı'yla saklambaç oynadık merdiven altlarında
ben ebe oldum
ne zaman dokunmaya kalksam
- O ki dokunmayan ve dokunulamayan - yok oldu
hiç yoktan iyidir bayım
hiç olmayı öğrendim
sihirli bir dünyada çok gerçek kaldım
ve gerçek bana hiç yakışmadı.

Gerçeğinden ayırt edilemeyen muazzam yalanlar diktim dudaklarıma
ne zaman gerçeği söylesem gerildi dikişlerim / kanadım
katında yerim olsun diye
Tanrı'nın gözüne girmek için hiç uğraşmadım
kork dediler
korkmadım bayım, sevdim / günahım ne büyük
Tanrı'nın etkisiz elemanı olmam istendi
pi sayısı gibi sabit, cahil
ruhsuz, dilsiz, tam anlamıyla beyinsiz / beceremedim
Tanrı'yla güldük insanlığa, ağladık bayım / ne büyük günah
Tanrı gülmez değil mi
ancak hesap sorardı...

İnsanlık öldü bayım
Tanrı dayanamayıp - bu yüzden- intihar etti
inanmazsınız,
Tanrı öldü bayım / ruhuna el mucize...

Doğruyu söylediğim doksan dokuzuncu köyden de kovulup
derme çatma kelimelerimle kendi köyümü kurdum
ki siz buna şiir diyorsunuz
benim hiç şiirim olmadı bayım
son cümlede intihar eden tüm yaşamlar gibi
yalnızca bir düştü, geldi ve geçti
geçerken acıttıysa eğer
üzgünüm bayım...

Ölümleri temize çekmek isterken
bir darbe daha almamak uğruna
ölü taklidi yapıyorum
karaya bulanan hayata
bu bir şiirse eğer
susa susa şiirbaz oldum bayım
ve ben hep
kendi silahımla vuruldum.

Kendinizden kaçıyorken masallarla
on ikiden sonra balkabağına dönüşebilir şiir
aslolan o zamana kalmadan
bir şeylerin değişebilmesi
ben size bayım demiş olabilirim
ama siz
lütfen üzerinize alının.

Dilek Akın

Arnavutluk, Kosova, Türkiye / Havalimanı ve uçakta - Mart,Bir'İkibinsekiz

Mor Taka / Sayı 12

Yazılıkaya / Sayı 36

Anafilya / Sayı 91

A'Lubnatsİ

2009-09-24T06:33:00.000-07:00

İki yakanın bir araya gelmeyeceğini biliyordum yokluğumda
ve varlığımla geçemeyip boğazından
genzine düşüp
öleceğimi
...

Dilek Akın

Romanya '2004

Dilek Mezarlığı

2009-09-24T06:29:00.000-07:00

Ben bu satırları yazarken sen çok uzaklarda öleceksin!
Adımı ölüm koy, her öldüğünde beni hatırla...

Dilek dilendiği kadar vardı
Ve ölüm
Yaşandığı kadar…

Tanrı ölümü düşürdüğünden hayata
Kan duman yaşanan
Bu O’nun beceriksizliği (!) değil
Dilek dilenmeye eğilmediğinden
Ölüm duman direnen
Yazgı (!) bu değil

Vakit ölüm üstü şimdi
Ki ben ilk kez yaşamıyorum bu seferi
Dölyolundayken başlamıştı ölüme kalım yarışım
Ve zafer bayrağımı sallayarak düştüğümde ana rahminden
Vaftiz edildim ölümle

Binbir ölüm heceleyerek söktüm okumayı
Ve yalnızca ölüm yazmayı öğrendim
Yaşamayı değil belki
Ölmeyi kendim seçtim

En çok Azrail’i kıskandım
Aynı zamanda her yerde nasıl olabiliyordu
Bir görüş vaktinde elbet soracaktım bunu
Ama ölmek en çok anneme yakışırdı
Azrail’i reddeder
En şık ölümleri giyer çıkarırdı
En son babam terk ettiğinde öyle bir öldü ki
Bir daha ölecek hali kalmadı

Oyunlarını bir tekmeyle yarına atmış
Çek defterine yazılmış baba sevgisiyle büyüyen
Eli yüzü ölüm kokan bir çocuktum
Hayata sıkı tutun demişti annem
Acısın avuçların, kanasın
Bırakırsan
Ölüme düşersin
Çalakalem düşler doğururken şiir şiir
Toprak kanar diz(e)lerin
Durduramazsın

Esrik no(k)taların kendini astığı bir şarkıda
Dilime yapışan nakarat şimdi ölüm …
En şuh yalanları takarken saçlarıma
Sırtımı dayadığım masallar taşımıyor beni
Ne kadar bağlıysam yaşadığıma
O kadar söküldüm
Hayat tutuyor olur olmadık
Kanla karışık ölümler kusuyorum
Aşırı gerçek kaybeden tüm dileklerimi
İçimde saklı mezarlığa gömüyorum
Kendi mezarıma...

Öldüğüm dileğimi sorsaydın;
' Baba ' derdim ...
' Öldüğümde beni içine göm! '

Dilek Akın

Albania '2007

Sızımın Gizi; Ölü Ruhta Yara İzi

2009-09-24T06:25:00.000-07:00

' Bazen bir şiir sadece bir şiir değildir.
Bir ölüden bir ölüye... '

yirmibeşinci mumum da söndü gözyaşı işgali altında
böyle olmaz dedi Tanrı, gülümse biraz
pardon bayım; hayatınızda fazla tebessüm var mı? / bende bir neden kalmadı da

üzerimdeki emanet şiirleri çıkardım
üstelik dar geliyordu çoğu, sığamıyordum
ruhuma batan düş kırıkları,
bir dolu hüzün,
sızım sızım sız(lan)an sızı(ntı)lar,
kaos desen diz boyu
buna şiir mi dayanır
kanatsa yaralasa da yakışanı giymeli
gerçek kadar acıtmayınca yalanlar kendinden kaçıyor insan
pardon bayım; bu yalan sizin miydi? yanlışlıkla üzerine oturmuşum

hayatla ayrı yerlerde durup ayrı noktalara bakıyoruz
dilimizde aynı küfür; ya ben seni ya sen beni
okunaksız bir el yazısıyla yazıyorum kaderi
kalem tutmayı sizden öğrenmiştim
siz şiirler yazardınız
kan damlardı dizelerinizden ama mutluydunuz
mutlu olmanın beş şartı neydi?
pardon bayım; üzerinizde fazla mutluluk var mı? bende kalmadı da

bundan yirmibeş Ekim önce ensemden tutup Tanrı
hayata bıraktı bırakalı
sudan çıkmış balık misali
ölüme çarpa çarpa yaşadım
Tanrı görmüyor
Tanrı duymuyor
Tanrı bilmiyor
Tanrı üç maymunu oynuyor
siz Tanrı'ya ne çok benziyorsunuz bayım

kaç kez intihara teşebbüs etti içimdeki sefil çocuk
yıkık dökük im(h)a hatalarıyla avuttum hep
senin ....n bir melekti çocuk, biz bize yeteriz
hayatın rahminden ölüme kayıp düşmek an meselesiydi
ki büyümek ölmek demekti
yirmibeş defa öldüm mesela
öldüm dirildim
yaşamla ölüm arasındaki yedi fark neydi?
pardon bayım; kırk defa ölsem gerçek olur mu?

topuklu ayakkabılarımın iç gıcıklayan sesi
belirginleşen yüz çizgilerim
ya da yokluk emzirdiğim göğüslerime aldırmayıp
defalarca buruşturup attım kadınlığımı
sadece sevişirken kadın oluyorum
pardon bayım; siz sevişmeden de adam olabilmek ister miydiniz?

oyuncaklarım hala ucube bir yalnızlıkta sallanmakta
ve piç değil hiçbiri
bir hiç gibi yaşamaktansa piç olmayı yeğlerdim
kelimelerimde öldürüp sizi ....ya susamış bir katil olmazdım en azından
ya da siz...
daha ilk cümlede ölmeseydiniz
mutlu sonla biten tüm şizofren masallara inanabilirdim
ama siz bayım bir vardınız bir yoktunuz / hiç vardınız hep yoktunuz

bir aralasalar ruhumu görecekler toplu mezarları
çok miktarda acı gömdüm içime
yıllanmış kalıntılar
bir yığın ölü dokunuş
aldanış, vazgeçiş
bugün çok sevinçliyim kesin kötü bir şey olacak diyerek
elimdeki avucumdaki sevinci bile gömdüm içime
bir fahişenin maskesine aldanıp
peşi sıra sürüklenmenizle içime akan çok kanamalı gözyaşları
ve sizi bayım
sizi gömdüm içime
pardon bayım; siz hiç hiç olmaktan korkmadınız mı?

bir fahişenin yüzüne fahişe denilmez aslında
fahişe vardır zamandan çalan
ve fahişe hayat çalan
o gerçek bir fahişeydi
çünkü ....mı çaldı
karanlık dünyasına girdiğinizde nasıl bir hayat keşfettiniz
hiç saydınız mı
kaç çığlık darbesinde kaç dünya kararttınız
neyse, neyse... bunların önemi yok
pardon bayım; çaldığınız hayallerimi geri verir misiniz? bir tur atıp geri geleceğim

her küfüre meyilli sızılarımı
dilimi damağıma yapıştırıp eziyorum
her gün hayattan kopan bir şiirle örerken acımı
canımın kırılmışlıklarını çatlamış umutlarla yamalayabilirim
defter aralarında kuruttuğum anıları kaldırıp atmasını da bilirim de
ne zaman aynaya baksam yüzünüzü görürüm
pardon bayım; sizin adınız neydi?
ben size yanlışlıkla baba dedim

tüm noktaların (....) bir tek anlamı var şimdi; baba !

Dilek Akın

Ekim,yirmi'ikibinsekiz '04.40 / yirmibeşyaşsenfonisi

Gözlerinden Kayan Binbir Yıldız Masalları

2009-09-24T06:10:00.000-07:00

Gözlerinde uyuttuğu yıldızlar adına,
‘ Biz O’nunla karadelik gibiydik ‘ diyen Işıl’a...

İntiharın eşiğinden döndüm az önce
saat gece yarısını vurduğundan
eşiğe takılı kalan ponponlu terliklerim
bir masal saçmalığına kurban gitti
kırılmıştım
tüm kırılmışlıklarımı üst üste dizmiş
dipsiz bir uçurum kıyısından kendimi bırakmaya hazırlanıyorken
dur bile demeyen Pollyanna'dan dost olmazdı anladım
içinde besle büyüt yıllarca
kendi infazına göz yumsun
Bugün Pollyanna'ya rest çektim bayım
büyükannemin kılığına bürünse de
açmayacağım hiçbir masal kapımı

Masalların acıtan taraflarını törpülemeye kalktım az önce
gerçeklerin keskinliği size zarardı bayım
en az Pollyanna kadar kırgındım size
eski kırık kalbini getirene yenisini veren bir kampanya da yoktu üstelik
umudumun yırtık zarını güzel yalanlarla yamaladım
dikiş yerleri siz kanadı bayım
bir film şeridi gibi gözümün önünden geçerken aldanışlarım
acilen hayatıma cüzi dozda şiir almalıydım

Şiiri fazla kaçırdığım bir akşamda
kendimden geçiyordum
size uğradım
çok kalmayacaktım
mevsimsizliğime dokunurken
güzden geçtiğinizi söylediniz
her akşam aynı satır başında buluştuk sonralarda
kağıttan uçaklar yapıp
cam kenarında afili bir yere iliştirip aşkımı
gönderdim yüreğinize
paragraflar boyunca seviştik sonra
bütün imla suçlarını işliyorduk
failiydik kusursuz imhaların
de’ler ve ki’ler ayaklandılar
virgüller aşktandı, dokunmadık
önümüze gelen noktaya kaç sille
sayamadık

Aşırı dozda şiirler almıştık yine
parantez aralarını boşaltmaktan aranan iki zanlıydık
- ' mevsimsiz, zamansız aşka yardım ve yataklıktan ... ' -
ojelerini bozduğumuz tırnak işaretleri arasında yer alıyordu isimlerimiz
iğne deliğinden cennetler geçirirken biz
kimin umrundaydı

Şiirlerin masallara bulaştığı bir anda
miş'li zamanların laneti düştü üzerimize
elimiz kolumuz bağlandı dilek kiplerinde
mutlu sona doğru
bir cümleden diğerine geçerken nefes nefese, kan ter içinde
azami hız sınırını aşmaktan yargılanacaktık bir de

Yıldızların kuyruklarının kesildiği hecede soluklanırken
kimliği bilinmeyen mevsimlerce ateşe verilmişti masallar
aşkın kan kaybeden apoletleri düşüp kırılırken
' Güz sadece bir mevsim değil 'diyordunuz bayım
gözlerimden dökülen yıldızlar avuçlarınızdan kayarken
tutmadığınız her dilek kendi mezarını kazıyordu

Koynumda beslediğim ihtimal mevsimsizliğe büyüyorken
kollarımı açabildiğim kadar sevmiştim sizi bayım
boyumca yalnızlığım var şimdi
DNA'sı ihanetin Güz’e dönümü

Ben sizden geçiyordum bayım
bir şiire uğradım
düştüğümde beni gördünüz sandığım
kör kuyuydunuz
Güz bir mevsim değildi anladım;
gözlerime inen perdede sahnelenen aldatılışım,
kırılmışlıklarımdan görünmeyen mutsuz sonsuz masallarım...

Dip bucak temizlik yapmaya karar verdim masallarda
ne Pamuk Prenses'in çürüyen elması kaldı
ne Hansel ile Gratel’in ekmek parçalarını yiyen kuşların pisliği ormanda
ne Pinokyo’nun tahta tozları arasında yalanları
ne de külleri Pollyanna'nın
intiharın eşiğinden dönerken bayım
içimde kalan siz kalıntıları
bir şiirde can verecekti

Şiirden de geçtim bayım
kendime geldim
masallar duruyordu
siz yoktunuz

Altşiir : Güz keşke bir mevsim olsaydı.
Hazan’dan Zemheri’ye geçerdi.
Hiç değilse...

Dilek Akın

090309 / İstanbul

Anafilya / Sayı 94

Bu Şiir Yazılmadı; Ölgün Düşlem Esrikliği

2009-09-24T05:51:00.000-07:00

Ne kadar yamalarsan yamala
Gölgenden kanamaya başlamışsın bir kere...

Bir şiir yazılmalıydı
onlarca yanlışın toplanıp bir doğruyu götürmeye yeltenemediği
Dilek Akın iyi bir Tanrı'ydı denildiği
bir şiir yazılmalıydı
her şiirin bir şairi vardır ne de olsa
ve her şair bir Tanrı
şiirini yaratan...

Üzgünüm Tanrı'm
ki üzgünsün sen de bilirim
bu şiir yazılamadı.

Müstakil, küçük bir şiirdi
panjurları mavi
iki göz dize yeten düşlere
televizyonun üzerinde dantel olan bir şiir
umudun sönmeden yanan bir mumda ışıdığı
bacasından mucizevi mutluluk tüten cinsten
kanı çekilmemiş hani
uza(n)mamış boylu boyunca bir ceset gibi...

Kalpler kadar temiz sayfaların ayrıldığı bir şiirdi esasında
defolu ruhların cerahatlerini akıtmadığı masumiyete
hani masumiyetin bacak arasıyla bir ilişkisinin bulunmadığı
zamanın kola takılmadığı
ve insanlığın saate baka baka ömür karartmadığı
açlıktan çıkan kemikleriyle sayıları öğrenen çocuğun
tiner parası için köprü altında bıçaklanmadığı
' içmezsem, soğuktan ölürüm be abla ' demediği bir şarapçının
ölümün kaygı değil yazgı olduğu bir şiir...

Beyoğlu'nda herhangi bir Zeynep'in ırzına geçilmediği
herhangi bir Ali'nin abisi ölünce
yengesini becermek zorunda kalmadığı
ve herhangi bir Ayşe'nin iki koyuna satılmadığı
küçük bir çocuğun Tanrı görmesin diye
Tanrı kızmasın
ve Tanrı cezalandırmasın diye
perdenin arkasına saklanıp en masum günahını işlemediği
Tanrı'dan korkulmadığı
Tanrı'nın sevildiği bir şiir...

Kimsenin ölümüne birilerinin kadeh tokuşturmadığı
yağmur sularına kanın karışmadığı
gökten pul pul ceset dökülmediği
ve denizlerde tuz oranının dökülen gözyaşlarıyla artmadığı
Elif’in okula giderken mayınlarda seksek oynamadığı
küçük Can'ın bombalarla uyandırılmadığı
çocukların öldürülmediği bir şiir
savaşın olmadığı!

Gerçeklerin acıtan soğukluğunun üzerine yalanların örtülüp ısıtılmadığı
hiçbir ressamın tuvaline karaların yakıştırılmadığı bir şiir
kimsenin hastane bahçesinde ölüme terkedilmediği
hiçbir annenin çocuğunu okutmak için orospu olmadığı
cami avlularının gaipten bebekler peydahlamadığı
Helena'nın eteğinin mahallede konuşulmadığı
kimsenin inancının tartışılmadığı ve hesaplanmadığı
hayvanların katledilmediği
ve şiddetle değil sevgiyle terbiye edildiği
( - ki bizden çok daha terbiyelidirler - )
yürek (g)özüne çomaklar sokulmadığı hani
notaların başı dik,
gururla her şarkıya ses verebilecek cesareti olduğu
doğruyu söyleyen dilin lâl olup
giyotin sancılarına çarptırılmadığı bir şiir...

Yoluna dikenli teller örülen
kan revan sözcüklerin varıp da söyleyemediği
bir şiir yazılmalıydı...

Yazılamadı!

Biz sana iadeli taahhütlü dualar gönderiyorduk Tanrı'm
hakkımızdı söve söve geri aldığımız
ki avuçlarımızın her bir çizgisi şahittir buna...

Oğul olmadan baba olur mu? (!)
Tanrı'm!
Hep mi üvey oğullar? (!)

İnsanlığın mürekkebi yetmedi,
bu yüzden bu şiir yazılmadı.
İstersen sen bizi
bi'daha
affet Tanrı'm!

Dilek Akın

230209 / İstanbul

Hükümsüz / Sayı 2

Anafilya / Sayı 93

Ütopik Yalanlar; Yalnızlığa Sen Kala

2009-09-24T05:38:00.000-07:00

bulduğumda seni
yalnızdın
betonlaşmış yürekler arasında sıkışıp kalmış ruhun
önünde uzanan yol şeytanın ışığında
sonu intihar
bir bıraksam hazırdı gitmeye
paçalarından yakaladığım gölgen
ölüme ıslık çalarken baykuşların yırtıcı çığlığı
hayattan s/es arıyordu ölüsü dirisi bir düşlerin
hiçbir ışık kapatmıyor karanlığı
korkuyordun
içinin karanlığı
dışının karanlığı
yalnızlığın karanlığı bulaşmış birbirine
karanlık ki yalnızlığın günahkar peygamberi
karanlık bir virüs gibi dolaştıkça hücrelerinde
düştükçe d/üşüyordu tutsak kelimelerin dilinin ucundan aşağı;
bazen ölüm bile çare değil unutulmaya
ve nerede unutursan unut kaybedilmiyor yalnızlık

hızlandırılmış bir sevişme sahnesiydik biz seninle
tensel çelişkilerinin mahrem yerlerini
sterilize yalanlarla örtüyordu
hoyrat dokunuşlarım
Tanrı sanıyordun beni içimdeyken
Tanrı çıplaksa melekler fahişedir

bıraktığımda seni
yalnızdın
betonlaşmış yürekler arasında sıkışıp kalmış ruhun
önünde uzanan yola saçılmış doğmamış çocukların
meze oluyordu aç bir sokak kedisine
koynunda yalanlar beslerken
ütopik yalanlarla örüyordun
Tanrı'nın çıplaklığını;
ki unutmak unutulmaktan doğuyor
Hey Tanrı! Senin Tanrı'n kim? Yoksa... Sen de mi unutuldun?

unutulmuş bir sevişme sahnesiydik biz seninle
sevişir gibi yaparken yalnızdık

Dilek Akın

Forum Edebiyat Dergisi / Sayı 5

Aşk; Bir (B)ölme İşlemi

2009-09-24T05:35:00.000-07:00

aşk acısı olmayan bir şiir tarifin var mı üstad?

yüreğime yapışan bir günahı
deşip çıkarmak zamanı gelmişti çoktan
ah! ne büyük günahtı seni sevmek

gölgenin yalan sıcağından sıyrılırken
gölgemin titrek adımları
korkarım;
kapat ışıkları
gerçekleri görmeyeyim

- - -

şeytan uyma bana / sana uyduğum yerde kal - gitmeliyim

verdiğin sözden döndüğün yolda
büyürken ihanetin sancılı, soğuk duvarı
bini bir para pişmanlığının

zehirli çiçeğin yalancı rengine aldanmış,
aldatmışken sen
ve ben aldatılmış...

yaşadığımı ancak bir ölü anlayabilir
seni içimde ölmeliyim

- - -

avuçlarımdan taşan duaları yudum yudum iç Tanrı'm / ziyan olmasın

aklımın ucundan gelip geçen korkuların tecavüzünde duygularım
kaybetmek; düelloya yatırılmış arsız bir sokak kadını
hangi sebeple sevişse
sonuç doğuramaz biliyorum
ki bilmek ölmek gibidir
gitmek; bile bile ölmek

gözyaşlarıyla yıkanmaktan çekmiş olsa da umudum
bazen ölmek; silbaştan başlayabilmek
bırak rahat öleyim

- - -

hayatımın dağınıklığını toplamayı bıraktım
şimdilerde kırış kırış olan ruhumun buruşukluğunu ütülüyorum

iç acılarımın toplamı aşka ters bir açı
ki aşk bir (b)ölme işlemi
çok kalanlı acılarımı
kalansız mutluluklara bölüp
seni içimde ölüyorum

hiç olamadığın kadar gerçek
olduğun gibi yalan kal
aşkın vurduğu yürekte acı biter
gidiyorum...

acısı olmayan bir aşk tarifin var mı üstad?

Dilek Akın

Nü Veda; Ayrılığa Dudak Payı

2009-09-24T05:32:00.000-07:00

'Berto Riccardo Biaggio' sızısına...

Ritmik bozgunlara uğramış kalp odacıklarında
solunum yetersizliğinden an be an ölen düşsel yan(ı)lışlarını
şaşaalı cenaze törenleriyle gömüyordu kadın
ruhunun keşmekeş ütopyasına ...

erken boşalan gözyaşlarına mezar olurken gamzelerin
kaç intihar gizlenir kirpik uçlarında
dur Riccardo, sırası değil
daha sonra ölebilirsin

gitmeliydi kadın
ki gitmek için kalmıştı

usunun her köşesinde
arsız tebessümlerle bezenmiş
boylu boyunca uzanan gerçeklerin üzerini
özenle seçtiği yalanlarla örttü adam
ölüme dudak payı bırakmışken zaman
ektiği hayallerden gerçek biçemezdi

sus Riccardo, konuşmaya vakit yok
biraz daha sevişelim

uzun cümleler paslı makas darbeleriyle kesiyordu aşkın gitmelere yenik düşen ömrünü
dil altına yerleştirdi adam dudak ucuna gelen çıplak kelimeleri
susuyordu
konuşsaydı mutlak bir ölüm çınlayacaktı lal olmuş hücrelerinde
ölümü içine kustu adam
ve sustu

aşkın mağrur infazına tanıklık ediyordu gece
gece yıl(dız)ların saydıkça kanatan sivri köşelerini saklıyordu karanlığında
gece (d)okunuyordu ebruli bir ayrılığın her zerresin(d)e
tende sızı oluyordu gece,
(ç)özümlenmeyi bekleyen acı bir denklemken kadının parmak uçlarında.

dudağının kenarında kalan tirada zehir zemberek bir dille dokunuyordu kadın;

ah Riccardo yanılıyorsun
hayatın zarı çoktan patlamış
bu yüzden hiçbir yaşam bakir/e değil

ayrılık; iki ucu keskin bıçak
yırtıyordu güne doğdukça tan yerini
(k)an kaybediyordu aşk oluk oluk
adam gitme diyordu kadına
ben ölmeden ölme.

kıskanarak izlerken Tanrı aç biilaç;
yitik gölgesini atıp sırtına kadın
ayak üstü sevişmelerde ruhunu teslim etti adama
huzur içinde uyuyabilirdi artık yalnızlığa

hadi Riccardo şimdi
sen de
ölebilirsin

bir elveda cümlesinin kıyısından aşağı bıraktı adam kendini
ve bu yüzden hiçbir vedaya el süremedi

kadın gitti
adam öldü
gökten üç nokta düştü
yakışmadı hiçbir aşkın sonuna ( ... )

son kez yazgının deklanşörüne basıyordu Tanrı,
gözlerde aynı hüzün, iki ayrı coğrafyada...

Dilek Akın

Ritm-i Albania '07

Yaz Dedi Tanrı II

2009-09-24T04:52:00.000-07:00

Ne düşünüyorsun Tanrı'm
Tanrı'yı
Ama... Senden başka Tanrı yok
Bir diğer Tanrı olmaması bunu düşünmemem anlamına mı gelir? (!)

Yaz dedi Tanrı; Tanrı'dan gizli şiirler mesela / kafiyesiz olsa da olur
yazarım dedim

Çok sesliliğinde hayatın
herhangi bir ölüm sessizliğine bürün
sus susabildiğine
ya da konuş
haykır hatta
kes at sustuklarının kemikleşmiş dilini
en çok isyan et
ölümüm mor rengine ne de yaraşır isyan

Yaz dedi Tanrı; Aklından bir Tanrı tut mesela / karesi ikiye bölünebilsin
yazarım dedim

soruları cevaplardan çıkar
oluru olmaza böl
varlığı yoklukla topla
kalanı gidenle çarp
elde var bir yarı Tanrı / bir yarı ölü
her şeyi hiçlere ayır, bırak
dillenirken yalanlar
demlensin gerçekler
yaşama öl,
ölüme yaşa
sebebin sonuçsuz,
suçun cezana denk (!)

Yaz dedi Tanrı; Tanrı'dan kaç mesela / görmezden gelsin, eli kolu bağlı
yazarım dedim

yorgun martının uçmaya kalan son umudunu kır
melekleri göm toprağa
kopar kelebeğin kanadını
söylediğin şarkıyı vur notalarından / ağzın dilin kan revan
şahlanırken gölgeler
müstehzi bir kahkahaya tutun, çık
dizlerine kadar girdiğin günahtan
aç gözlerini ölümün
yaklaştığını bilmezken Tanrı'ya
ve Tanrı içten içe sokulurken sana
ölüm sana aynı gözle bakmayacak
kendi ölümünü kendin yaz.

Yaz dedi Tanrı; Tanrı'yı inkar et mesela / kimse bilmese de olur
yazarım dedim

diyalektik bir sancı sarmışken bedenini
sonları başa sar
kapat güneşin ışığını
ay tutunsun avuçlarına
söndür yıldızları parmak uçlarınla
alaşağı et dünyayı bir tekmeyle
hayatı sık, posasını kaldır at çöplüğe
ölümse ölüm
tut çıkar ruhunu içinden
bitsin bu esaret
bedenin
ilk gün kadar güzel
saçların tel tel
dudakların şarap tadında
ve belindeki gamze...

Yaz dedi Tanrı; Müptezel bir Tanrı yarat mesela / ölümlerden beğendiğin ölümün kaburga kemiğinden
yazarım dedim

pervasızca seviştiğin cümlelerinden bir Tanrı doğur
göğüslerinden taşan damıtılmamış cerahatle emzir
büyüt gölgesine sığınabileceğin kadar
haritada olmayan karanlık kentin
akrebin vurmadığı saatinde
tüm Tanrısal apoletleri düşür
ve zamanın olmadığı o yerin şuursuz gelgitinde
Tanrılığını unutan şaşkın bir Tanrı yarat
gururlan eserinle
kutla kendini yahut kutsa...

Yaz dedi Tanrı; Tanrı'yı söyle mesela / konuşmasan da olur
yazarım dedim

Tanrı oku dedi,
anlamadın
okumadan yazamazdın
hayat okunur ölüm yazılır
ve unutma herkes kendi ölümünden sorumludur...

Yaz dedi Tanrı

yazdım !

Yaz dedi Tanrı; yazdıklarını sil mesela / izi kalmasın
silemem dedim

Sil dedi Tanrı

silemedim !

Yaz dedi Tanrı; gülümsedi

Ya ben Tanrı değilsem

. . .

Ne düşünüyorsun Tanrı'm
Tanrı'yı
Ama... Senden başka Tanrı yok
Kendine baktığında gördüğün Tanrı değil midir? (!)

Dilek Akın

İstanbul '08

Ucu Kırık Şiir; Bitevi Yokluk Tınısı

2009-09-24T04:47:00.000-07:00

hafif meşrep yalınlığında yalnızlığın
ve yılgınlığında aşka yenik düşmüş
hüzzam makamı çaresizliğin
dokunup kaçarken teninin her bir güftesine
senfonik bir hüzün çatısı bizi gölgeleyen

dur! diyorum dokunma
yorgun mısralarda gizlensin
söz sürme şiirin çıplaklığına
her bir teneffüs sahnesi inletirken nağmeleri
ses etme şair, sus! görecekler
tutamadığımız düş(üş)ler dil(l)enirken baştan ayağa
müebbet bir gerçeğe hükmedecekler

oysa...

bir bir anlatmak isterdim özgeçmişini hücrelerimin
çiy çiy dökül özgeleceğimin moleküler yapısına
daha çok doku/n şiirimin fütursuz anatomisine...

(ya)saklanabilirdik perdesi patlamış hayattan
flu bir ölümün ensesin(d)e
ya da (s)aklanabilir sancılı imgelerin izdüşümüne
yazılabilirdik hilkat garibesi kalemlere şiir diye

olmadı...

biz seninle şair çocuk
ıslak bir temmuz gecesinin kör saatinde
yapış yapış duygular tortusunda
ve bulacasında gözden ıraklığın
yan yana,
göz göze
diş dişe
bir şiirde yakalandık
şiire yakalandık.

eller yukarı desem şimdi
kaç şiir düşer parmak uçlarından
kırılır...

Dilek Akın

210708

Şiire vesile Kaan Özer ve şiirine teşekkürlerimle..

Sylvia Plath'a Mektuplar II

2009-09-24T04:32:00.000-07:00

...
sonra
sustun bir gün
kesildikçe sesin
kan damlıyordu kaleminden

yaşarken yazmak ölümü
ne büyük sanattı
ah Sylvia
sen bunu beceremedin

korktun
kabul et
kaçtın yanıbaşındaki gölgenden

sen her gün biraz daha ölüydün
devleştikçe gölgen
öldükçe
öldün
gömüldükçe karanlığa

sen zaten bir ölüydün !

o sırça fanusta
hücrelerin vazgeçmiş hayattan
ölüm solurken her zerren
üzerindeydi gölgen bedeninin
ah Sylvia
bilemedin

*'... o sırça fanus ki, içinde ölü bir kelebek gibi tıkanıp kalmış biri için dünyanın kendisi kötü bir düştür '

Dilek Akın
'2006

*Sylvia Plath

Olsan, Hiç Olmadığın Kadar

2009-09-24T04:21:00.000-07:00

Boyası aktı süslü kelimelerin
bozdum kurduğum uzun cümleleri
tek bir söz kaldı dilimin gölgesinde

gelsen şimdi, hiç gelmediğin kadar

yalanlar söylesen
masallarla uyuttum gerçekleri / uyanmasınlar
parmak uçlarımızda yürüyelim
hayallerin üzerinde

olsan şimdi, hiç olmadığın kadar

aşk; boyumu aşan her defasında
boyumdan büyük şiirler yazsam
dizsem üst üste umutlarımı
uzansam sana, aşka

gitsen şimdi, hiç gitmediğin kadar

eksilen yanlarımı diksem yokluğunla
bırak ellerini yakar yasak dilekler / ben tutarım
mühürlesen dilimi
söylemesem;

gelmeden gitme bir daha...

Dilek Akın

Ritm-i Albania / Şubat'ikibinsekiz

Şiirlere Saklandım / Bul Beni

2009-09-24T04:17:00.000-07:00

özneliğimi gizlediğim cümlelerde
sakla kendini satır aralarına
kimseler görmeden sevişelim kelimelerde...

son nefesini veriyor sözlerim / şiirlerle yıka, öyle göm

ısmarlama yüreklerle yaşanmaz
sevda kuytularına sığınır bir dilenci
avuç açar şiir avlularında
yaşlanırken bugünler
dünleri doğurur durur yeniden

yaşama sustum / sen de sus bana

gel diyebilmek kadar zor
bir gidişi beklemek
oyalanır korkular
bir çelmeyle hayaller düşünce
sus(a)mak kana kana
bir tutam nefese
ve aşka

sesimin gölgesinde kal / orada seni bulamazlar

bozulur aşkın tuttuğu lades
ve tutunduğu bileklerinden hoyratça
kesilebilir sevda buza
şiirlere sığınılır
üşüyünce duygular

anlamsızlıklılardan bozma anlamlar kuşatmasında
tek bir ses yankılanır boşlukta;
gelmeden gitme bir daha...

Dilek Akın

Ritm-i Albania / Ocak'ikibinsekiz

Şair'e - Şair'den

2009-09-24T04:10:00.000-07:00

Şair'e I

veda -değil ki- bu
hoşçakal niye
bir şiirse bu eğer
ve ben uzanmış
yatıyorsam tozlu mısralarda
çırılçıplak
git değil
kal
şair dur/ma
yaz beni...

Şair'den I

yaz/sam
-tutmaz ki- tenin mürekkebi
kal/sam
bir yudumla başlasam
önce topuklarından
içsem her satırından
ama dur !
sevişmeden dikenli mısralarda
şiir
kim kanattı
diz(e)lerini...

Şair'e II

(k)an -değil ki- bu
ömür
akıp giden diz(e)lerimden
iklimsizliğin kuraklığında
yapraklar kurumuş
dilenirken bir yudum suya
şair!
avuç içlerinin teriyle
yaşa(t) beni...

Şair'den II

senaryo -değil ki- bu
yaşanacak
yazgı
kalemden süzülen
yazılacak
(s)özüm sen
bana şair dedin
ben sana şiir...

Dilek Akın

Bir Masalın Son Cümlesinden Kaçtı/m Çocukluğum

2009-09-24T04:07:00.000-07:00

her çocuk biraz ben şimdi;
öncesiz,
sonrasız,
zamansız...

hafızasının tozlu sayfalarını çevirdi
şeker rengi şarkılarını aradı
hanımeli kokan düşlerinin arasında
ipten bir salıncakta uyuyakalınca çocukluğu
açılmıştı gözleri masallara

hiçbir masalın son cümlesine yetişemedi çocuk
koştu - yoruldu...

pas tutmuştu beklemekten
açamadı diline vurulan kilidi
esrik melodilerde asılı duran sol anahtarı
yoktu geri dönecek bir yeri
nereden geldiğini bilmeyen sessizliğin

masalın orta yerinden kaçamadı çocuk
sus pus...

süpürüp halıların altına gizledi
hiçbir çöplüğe yakıştıramadığı korkularını
kaybetti repliklerini;
doğaçlama bir masalda askıda duyguları
ne bulduysa geçirdi yüreğine
büyük durdu kimi
ya da uymadı

bir masalın son cümlesinden kaçtı çocuk
sayamadı;
gökten kaç elma düştü...

her çocuk biraz ben şimdi;
dünsüz,
yarınsız,
masalsız...

Dilek Akın

İçime Kapandım / Aç - Monolog

2009-09-24T04:03:00.000-07:00

vurur kapıyı, çeker gider zaman / dönmez geri... h/içten h/içe kırılır sessiz monolog...

I

gözlerimde toplu intiharda yaşlar / tutmuyorum
muazzam hüzün manzaralarına nazır
kusursuz ayrılıklar doğuruyorum

II

kafiyesi yok yaşadıklarımın
(ya)saklı sözler girdabında
Tanrı'm unuttuklarım aklında mı hala?
en son nerede unuttum kendimi / hatırlat beni
kapı çalsa, ben gelse

III

öpeyim geçsin derdi annem / öpse ya geçse
aşka düştüm, dizlerim kan
sabırdan taşlar toplayıp kumsallar boyu
seke seke yoruldum
aşk sandığım oyunda

IV

bileklerinden kelepçeli
miş'li zamanlara
dolduramadı geniş zamanları
uydurduğum masallar
üstesinden gelemediklerimin
altında ezildim

V

rüzgar ne zaman bir beden arasa
yalnızlığı giyindi, vurdu yüzüme
kaçıp ardına saklansam da
dikiş tutmadı
gerçeklerle yırtılmış hayaller
-bir dikiş tutturamadım

VI

her şey başladıgı yerde bitiyor
bir yalanın gölgesinde
ve yalandan bir ip sarkıtmadan
inilmiyor gerçeğin derinliğine
hiçsem eğer
her şey olmalı bir yerlerde
ve her şeyden biraz kalmalı
bitse/m de

VII

yaşama susa(ya)n gözlerimin kıyısında
yakıyorum gemileri
cinayet manifestosu parmak uçlarımda
soytarı bir tebessüm

ses/sizlik kesilir / kan damlar... h/içten h/içe ölür sessiz monolog...

Dilek Akın

h/içlenmeler / ikibinsekiz

Sylvia Plath'a Mektuplar I

2009-09-24T03:55:00.000-07:00

- Ne düşünüyorsun Sylvia ?
- ölümü

söyledim sana,
vazgeç
kendini Lazarus sanmaktan
hem artık İsa da yok
her öldüğünde
hayat veremez sana

- Ne düşlüyorsun Sylvia ?
- ölümü

ve küstün Tanrı'ya
çünkü korktun ölmekten
ölmek yok olmaktı Sylvia
sen bunu beceremedin

- Nereye düşüyorsun Sylvia ?
- ölüme

dizelerini kaybetmiş bir şiir gibi
hayat arıyorsun ölümden
ah Sylvia
vazgeç artık
ölümün neresinden dönsen kârdır
bir kez daha doğamayıp küllerinden
korkarım Sylvia
öleceksin

* ' ... Herr god, Herr Lucifer! Beware - beware. Out of the ash I rise with my red hair '

Dilek Akın

Albania '06

* Sylvia Plath

Gözyaşlarıyla Ört Üzerimi

2009-09-24T03:52:00.000-07:00

önce gözlerin elveda diyordu
belli ki gidiyordun
ardışık acılar kervanına kıvrılıp
parantezler içine sakladım eksilen kimliğimi
kadehe şarap dökecekti
yüreğe umut yokluğun
kör kuyulara rengarenk dilekler atar
örterdim ayrılığın en mahrem yerlerini

ucuz romanlarda okumuştum;
-e halinden girilip -den halinden çıkılırdı
hoyrat sevişmelerin
çoğul başlayan her gece
yıldızların kuyruğunda hayallerle kayar
tan yerine düşerdi tekilin firariyle
göğüs kafesime sıkışan duyguların ayak izlerini sürerken
kalemimin kurşunu kanatıyor sayfaları

içimde giydirilmeyi bekleyen bir boşluk
ne koyarsam koyayım çıplak kalıyor
ruhumun karanlık odalarından geri çekmeliyim belki de
açık arttırmaya çıkardığım kehanetlerimi
hiçbir ateş su doğurmayacak biliyorum
günah çıkarma seanslarımda

cızırtılı bir plağın deforme olmuş ritminde
gizliyorum şuursuz hıçkırıklarımı
parmak uçlarınla görmeni isterdim
dilimin ucunda bıraktığın eflatun tadı

tozlu raflardan indirmeliyim çocukluğumu
topuklu ayakkabılarımın solosunda
gidenle dans etmeye utanıyor gözyaşlarım
kadın olduğumun tüm belirtilerini
özenle çıkarıp asıyorum askıya
gözlerinle duymanı isterdim oysa
mecazi kelimeler kıskacında
anlatamadıklarımı

Dilek Akın

Med Cezir Gölgesi

2009-09-24T03:37:00.000-07:00

G ö l g e o y u n u n d a n …

acının kaburga kemiğinden yaratılmıştı aşk
ne kadar gerçek olabilirdi yaralamayan bir sevda masalı...

kendimi sakladığım kabuğu kırdım
yırtık gülüşleri dikerken dudaklarımda
diyetini ödemeliydik
yağmurla y(ık)anan lirik yalnızlığın

kan revan içindeydi kestiğim ümitler
tek bir pıhtıdan doğuyorduk
kutsal şarapla yıkadın ruhumu
arındım;
dudaklarım üzüm rengi

eğreti dirilişlerin parmak izlerini sürerken
ellerin (d)eğildi derinlerim(d)e
bir no(k)taya dikmiş gözlerini
acının resmini çiziyordu Tanrı

Tanrı'nın şarkılarıyla dinlendik

suskun bir tiradın gamzelerinden
(ç)aldığım mayhoş tatla can bulduk
akordu bozuk dokunuşları öğütüyorken teninin pürüzü
dikenli sularda yalınayak yürüyorduk

eğreti düş/üşlerde dillendik

yasakları bertaraf etmekti aşk
duvarların ötesinden dökülen siluetinle
tüm günahları içmeliydik
yer çekemezdi bizi
bulutlarda sevişirken

aynaları yırttım;
illegaldi tüm çığlıklar
ben döküldü suretimden
seni gördüm
paçavra ettiğin yıldızlarla
yaralarımı sarıyorken
ben kokuyordu nefesin

örselenmiş yenilgilerde demlendik

gölgemi kemirirken yokluğunun dişleri
doyuyordun hiçliğime
yittikçe çoğalıyordu gaip suskular
buruşuk bir perdede oynayamazdı
iki bulanık gölge

paslı bir teraziye ruhumu bırakmış
aşırı dozda düşler yutmuştum
sakar bir dilden
fısıltılar düşüyordu boşluğa
aşkın anadiliydi gözyaşı
suyun rengi devrilirken üzerime
biliyordum;
her (b)aşka yolculukta
bir artı bir kendine eşitti (!)

karesi de kökü de acıya eş; tek kişilik bir yanılgıydı aşk
hangi kanun c/esaret edebilirdi aksini (s)imgelemeye...

bir artı bir eşittir bir ( 1+1=1 )

M e d c e z i r ç a l k a n t ı s ı n a …

Dilek Akın

Yalnız/lık Tınıları

2009-09-24T03:33:00.000-07:00

Tutsam şimdi hayatı boşaltsam
kalpten kalbe nakliyat var mıdır
tüm kırılmışlıklarımı taşıyacak...

kaptan en yakın yalnızlığa çek!

yaşamın bodrum katına kapattım kendimi
burada ışık yok../..ışığa kara düşürenler de
demir parmaklıklı camın ardında
gelen geçen renkli pabuçları izliyorum
hangisinin yere vuran gölgesi birleştirebilir
parçalanmış duygularımı

afedersiniz sizi bir yerden tanımıyor olabilir miyim?

kim dokunduysa bir yara izi
öğrenmiştim oysa sakla(n)mamayı
üzerini örtmeyince
daha çabuk kapanıyordu yaralarım../..kabuk bağladıkça kanattılar

peki sen anne
nasıl mutlu olabildin dünyaya gelişime
ah! mutlu sonlar değil mi
içimdeki Pollyanna can çekişiyor
hiçbir son mutlu değildi kandırdım seni
üzülme diye hiç söyleyemedim
üzüldüm anne, üzdüler
buranın iyi bir yer olmadığına artık eminim
bir kondom artığında çürümeyi yeğlerdim
hiç başlamadan bitseydi yaşam
şimdi alsan beni tekrar içine, saklasan

yıldızların gizlenecek yeri var mıdır?

iki elini ensesinde birleştirmiş yalnızlık
uzanıyor karşımda
bir yandan keyf-i alem ıslıklar çalarken
fırlattığı haylaz gülümsemeler
yapışıyor yaşama silik ruhuma

örümceğin ördüğü ağdan sızan
yalnızlığa ince telli vuruşlar çınlıyor odada
nasıl da ustaca çiziyor yolunu

Tanrı'm kader dediğimi baştan yazabilir miyim?

ölümün bemolü yaşamın diyezine çalıyor
yıldızlar tutanak tutarken toprağa
tüm repliklerim düşüyor../..kim kaldırır
yaşarken öleceğimi fısıldarken
ölürken yaşayacağımı kim soyleyebilir
sığınabilecegim bir tek hikaye kalmamış

boş yeri olan bir masal var mı bildiğiniz?

suskunluğum büyüdükçe
kalp atışlarımın aksak titrek sesi çoğalıyor
şarkıdan kaçan kupa kızı kendini asarken
sinek vızıltısı bile yok ortada../..değil sinek valesi
beni içine çektikçe zevkten dört köşe olan
paytak bacaklı bir fahişe şimdi sessizlik
içimden şiirler geçiyor../..tutamıyorum
bir şairin kemikleri sızlarken
suskunluğuma gömün beni

tek başıma ölmemeyi becerebilir miyim?

çatlamış dudaklarım arasından süzülüp
düşen gözyaşlarımı ay ışığında kurutuyorum
kemirgen bir uğultu yükselirken
karanlığın yitik kasvetinde
küfürbaz, sarhoş, salyalı zamanın ağzını kırıyorum
saatler yok artık../..akrep - yelkovan serbestsiniz
boş saksılara umutlar dikerken
ürperiyor yalnızlığın pervasız dili

yalnızlık çek ellerini üzerimden!

ilk kez kalem tutuyor gibi ellerim
üzerime devrilen kimsesizlik enkazında
buruşuk bir peçeteye yazıp versem
yeniden söyler mi hayat şarkımı
iliklerime kadar soyundum sana hayat
bekaretini aldığın duygularımın günahı boynuna

kaptan yalnızlığın uğramadığı ilk durakta indir beni!

rotasız bir gecede Tanrı'nın etekleri altına sığınıyorum...

Dilek Akın

Müsveddeler

Yaz Dedi Tanrı

2009-09-24T03:28:00.000-07:00

kelebekler vardı önce
geceden uçmaya güne
kanat çırpan
gizlice...

yaz dedi tanrı;
gökten sağnak hüzünler yağarken,
kırlangıcı çığlığına
göm dedi.
yaz dedi tanrı; kendini boşluğa bırakmaya hazırlanan
yorgun sesini at sırtına,
bebeğin yüreğini
kirlet dedi.
yaz dedi tanrı; ruhun sırra kadem bastığı
bir ayrılık öyküsünde,
aşığın sevdasına
sırt dön dedi.
yaz dedi tanrı; peşin sıra kovalarken
inandıklarının inançsızlıgı,
meltem esintisini
kov dedi.
yaz dedi tanrı; güneşe bulanmış
karanlık gölgeler aldatmacasında,
uçurtmayı toprağa
çiz dedi.
yaz dedi tanrı; bir yoktan iç çekişin
nefes kesen çığlıklarıyla,
güneşin doğuşunu
batır dedi.
yaz dedi tanrı; dokunmadan yağmurun ürkekliğine
en arsızını fırlatıp kahkahaların,
ayın şehvetini
söndür dedi.
yaz dedi tanrı; esmer tene yaraşırken
rengarenk umutlar,
varolmanın yokluğunu
hatırlat dedi.
yaz dedi tanrı; bir yalanı yakmış
tüttürürken dudakların arasında,
kelebeğin kanadını
kır dedi.
yaz dedi tanrı; gölgeleri örten ışıklar
yankılanırken gözlerden,
gerçeği düşe
çevir dedi.
yaz dedi tanrı; acının cüssesi
ağır gelirken bir ölümden,
umudun ışığını
kapat dedi.
yaz dedi tanrı; hic yazılmamış bir şarkının
notalarında çırpınırken,
matemin karasına
ak düşür dedi.

y a z d e d i t a n r ı

yazdım!

sil dedi tanrı,
durma!
şimdi bir bir
sil…

s i l d e d i t a n r ı

silemedim!

kelebekler öldü sonra
geceden uçmaya güne
kanat çırpan
gizlice...

yaz dedi tanrı,
gülümsedi;

y a b e n t a n r ı d e ğ i l s e m

...

Dilek Akın

'2007

Sırf Bunun için Sevebilirdim

2009-09-24T03:20:00.000-07:00

Ertelenmekten toz tutmuştu duygularım
çıkardım ruhumu, silkeledim

kocaman elleriyle bana sahip olmaya çalışan
ne kadar süslersem süsleyeyim
çok çirkin bir duygu yalnızlık
ayak izleri hala sıcak
çok olmadı geçip gideli
herşey okunduğu gibi yazılsa keşke

hayallerimin üzerine karanfiller atmış
mumlar yakıp matemini tutuyordum

her hüzün arifesi bir cenaze töreni
sükût-u ses makamında yükselen ilahiler
tırmalarken kulakları
siz düştünüz canımın orta yerine
gözlerimde dolan hüznü siliyordunuz
gölgemin yanına serilivermişti ya gölgeniz
sırf bunun için sevebilirdim sizi bayım

daha ne kadar muhafaza edebilirdim
aklımın tavan arasına sakladığım gerçekleri

umutsuzluğun kıyısına bağdaş kurup oturmuş
gün be gün uzayıp çoğalan soru işaretlerimi
kesip atacak bir ustura dileniyordum
bilincimin altında ezilen düşüncelerin kalabalığında
bir adım atacak kadar düş yoktu
gece kimden peydahlamıştı onca yıldızı
ayın karanlık yüzü örterken bu günahı
bir sırra bekçilik yapıyordu sessizlik
siz aşktan bahsediyordunuz, umuttan
şarkıları maviye boyamaktan
ölü toprağı soğukluğundaki bakışlarımı ısıtmıştı ya sözleriniz
sırf bunun için sevebilirdim sizi bayım

aklıma takılıp kalp odacıklarıma düşmüş
müstehcen korkularıma vurduğum kilitleri açtım

gökyüzü pürüzlü ve çirkindi günden güne
ve yoktu hiçbir krem yaşlılığını geciktirecek
ya da kendine saklıyor olmalıydı Tanrı
sokağa çıkma yasağı koymuştum nefesime
bedenim tahliyesini istiyorken ruhumun
şiddetli geçimsizlik yaşadığım benliğimi
yerin yedi kat dibine sürmüştüm içimden
hiç konuşmayıp küstürdüğüm çiçeklere takılıyordu bazen gözlerim
oysa gözyaşlarımla sulayıp can verebilirdim yeniden
tırnaklarımı geçirip yırttığım hayalleri
dikmekten bahsediyordunuz siz
yalanlarla da olsa yapıştırmıştınız ya kırılan umudumu
sırf bunun için sevebilirdim sizi bayım

mutsuzluk her yanıma bulaşmış
rutubet kokuyordu hislerim

her köşe başında bir züppe öldürdü
inadına sevişip doğurduğum umutları
her hali görmüştüm
kalmadı başka hal görecek halim
yaşamak kolaydı ölmeyi başarmak zor
bir acıyı ancak bir başka acı unutturabiliyordu
ve bir kaç kez ölmeden hayat değildi yaşanan
ayın etrafında el ele tutuşmuş
şarkı söyleyen yıldızları gösteriyordunuz siz
oysa benim için yıldızlar bir günahın çocuklarıydı
masallara inanmazdım
vakt-i zamanında yenmişti elmalardan biri
gökten düşecek üç elmayı beklerken
beraber ölelim demiştiniz ya
sırf bunun için sevebilirdim sizi bayım

yazılmayı beklemekten küf tutmuştu bu şiir
söylemek istediklerim aslında bunlar değildi

korktum; düşerseniz zamansızlığımdan
kırılırdı sevinciniz, umudunuz incinir
yazmayacağım ama olur da yazarsam bir gün
bilin ki
sırf bunun için sevebilirdim sizi bayım

söylemek istediklerim hiç söyleyemediklerim...

Dilek Akın

Sayıklamalar / İmgesel kayboluşlar

Yedi Numaralı Bahar Şiiri

2009-09-24T03:11:00.000-07:00

göbek bağımızı kesse de ayrılık denen illet
aşk doğum lekesi yüreğimde / silinmeyecek

izi duruyor bakışlarının çatlamış duvarlarda
ne zaman gözgöze gelsem
içimde titreyen bir yangın
gözyaşlarımın değdiği yerleri yamalarken anılarla
biliyorum;
fesleğen kokusu değil ki bu / kokundan tanırım seni

hatırlar mısın;
alelacele çıkar evder terliklerle
göğe açardık kollarımızı yağmur vakitlerinde
sen serseri mayın, ben çirkin ördek yavrusu
sığmazdık hiçbir masala

bulutların rengini sorardın
beyaz desem gülerdin, siyah desem üzülür...

yazları hüzün arasında mutluluklar
kışları zulamızda hayallerle geçirirdik
en çok baharları severdim
kır çiçekleri arasında bir şiirle gelişini
çok isteyince kaymayabilirdi yıldızlar
yaprak dökmeyebilirdi sonbaharda ağaçlar
ve ayrılık olmayabilirdi sevdalarda
hayata ses tellerinden tutun demiştin birinde
sessizlik çöktüğü zaman ölüm gelir

Alaturi De ingeri dinliyorum / ruhumu dinlendiriyor
karanlık emzirirken geceyi
bugün dediğim de dün olmuş
akreple yelkovan randımanında
ruh nasıl dinlenir diye içleniyorum
bir yandan yokluğunun ayak izlerini süpürürken
darmadağın hayallerimizi topluyorum
aynalar da olmasa hatırlamayacağım kendimi
ruh halime uygun şiirler giyinmeliyim
çağırmadan çat kapı gelen arsız bir misafir sensizlik
aklı sıra gittiğine ikna edecek beni
bilmiyor;
alnımdan öperdin gidecek olsan
kapı gıcırtısı - fare tıkırtısı değil ki bu / ayak sesinden tanırım seni

iki ters bir düz ördüğümüz düşlerle giydiriyorum sensizliği / üşümüyor
gittiğini söyleyenlerin hepsi düşerken kelimelerimden
papatyalar arasına iliştirdiğin şiir
dimdik duruyor karşımda
biliyorum;
rüzgar değil ki bu yüzüme vuran / nefesinden tanırım seni

ay kaşlarını çatmış, bakarken sorgularcasına
tek failidir tüm çaresizliklerimin
yedi numaralı şiir;
gitti diyenlere inandığın gündür
asıl gittiğim gün...

Dilek Akın

Laura ve Denis'e / Romanya'dan Kalanlar - Ağustos '2007

Bir Kabus Ertesinden

2009-09-24T02:48:00.000-07:00

dokunmasalar ağlayacağım

kabuslar görerek uyanıyorum kaç gecedir
ben olamazsam yanında kalk suyu aç
anlat rahatlarsın derdi annem
öyle yapıyorum
su beni dinliyor ben suyu
sonra bir omuzun eksikliğine ağlıyorum
annem bilse bunları çok üzülür

çocukluguma kaçtım / ararsanız ruhumun yaşındayım

farkında değildik o zamanlar
çocuk oyunlarımızda bile acı vardı
ölen ustanın yokluğunu aratmamak için
ben yağ satardım Zeynep ise bal
kandırılmıştık! yağmur vakitlerinde
hiçbir camdan bakmıyordu arap kızı

sandıklarımı açtım / naftalin kokuyor anılarım

güneşi hiç sevemedim yalandan umutlar dağıtıyordu
nazar değmesin diye kurşun dökerdim kurduğum hayallere
tek şahidim ay dili tutulur beni izlerdi
dualarımda Tanrı'ya sığınırdım
tuttugum dileklerin damı akıyordu belki
ama hepsi sağlık dileniyordu
hastalık demek ölüme yaklaşmaktı öğrenmiştim
dört yaşındaydım
kahkahaları gibi benzemişti kaderleri
bir odada büyükannem bir diğerinde Adile teyze
son attıkları kahkaha yere düşmeden can verdiler
balkonumuzdaki karıncalarla samimi oldum sonralarda
her sabah erkenden kalkar ekmek parçaları verirdim
kocaman ayaklar altında ezilmesin diye sokaktaki karıncalar
rüyalarımda dehlizler doğururdum
yaşıtlarımın dualarını çikolata, oyuncak süslerken
ben uğur böceğinin kanatlarından karıncaya da ver Tanrı'm derdim
o zamanlardan belliymiş kendi hayatımı erteleme seanslarım

umudumu kırdım / parçaları topluyorum

uçmaya cesareti yitik
kırılgan bir kuşun kanadındayım şimdilerde
geçmişin mişsiz zamanlarından saklanıyorum
usumun çekmecelerinden habersiz kaçanlar
naralar atan sarhoş serserilerin kurşunlarına hedef oluyor
oysa düelloya davet edebilirdim uçları kırık düşlerimin hırsızlarını
bulutlarda yalın ayak gezinirken
kelebeklerin kanat sesleri çığlık olup yutabilirdi
nafile bekleyişleri

yıldızları sayıyorum / bir bir kayboluyorlar

oldum olası çok sevdim bu oyunu
siyah beyaz fotoğraflara dalıp
sessiz sinema oynadığımda hep figürandı yıldızlar
mezar taşlarını düşürüp varoluş senaryoları yazıp dururdum
mutluluk hüzünle kadeh tokuştururken
ben yalnızlığı yudumlardım
ah ne büyük aşktır onlarınki
biri olmadan bir diğeri sadece hiçtir
alnımın her çizgisinden umut bebekler doğurtup
birbirine bağlıyor ve kader diyorum
daha anne olmadan anne olmayı öğrenmiştim
annem varken annesizliği öğrendiğim gibi
kader/siz çocuklarımı ninnilerle uyutuyorum
uyuyorlar her yeni çizgiyle biraz daha büyüyorlar
esrik no(k)talarda şarkılar mırıldanıyorum

ritim bozuklugu var hayatın / ayak uyduramıyorum

şöyle bir düşündüm de
aksayan duygularıma umuttan bastonlar tutup
iki göz odalı şiirlerime konuk edeceğim ne çok şey var daha
bu şiir böyle bitmemeliydi
bir şiir böyle bitemezdi
ne de olsa apansız
ne de olsa kan ter içinde
ne de olsa
her neyse
bir kabus görürüm ben yine

şiir bitti söylemeyi unuttum;
sen hissedersin anne,
söylesene neyin bedeliydi bu yalnızlık?

bir dokunanın yokluğuna ağlıyorum

.......

Büyükannem ve Adile Naşit'i rahmetle anarak...

Dilek Akın

Sayıklamalar/Aralık '2007

Sürç-ü Ölüm

2009-09-24T02:46:00.000-07:00

Kırık dişli ümitlerle tarıyordum
Ölümün kızıl saçlarını
Beni izliyordun
Seni gördüm ...

Gece boşalırken güne
Kanlıydı çarşafların
Ne çok benziyordun bana
Kimseye söyleyemedim

Ben senden önce ölmüştüm
Bilmiyordun
Beni öldüreni öldürmeli
Ülkeme dönmeliydim

Dibi çürük bir ağaç için
Ormanlar yakıyordun sen
Ben köküne ölüm enjekte ettim puşt acıların
Hepsinin canı cehenneme
Lanet bir tragedya bu
İçimde/n kanamalı şiirler d/üşüyor
Ve hayat şartlarına uygun ölümler giyiniyorum

Çocuktum
Kadın oldum
Kadınken bir ölü
Ölüyken
Yine kadın
Ama çocuk değil
Katilim ben
Katil!
Öl(dürül)mesin diye
Kendi ellerimle öldürdüm
İçimdeki çocuğu

Toprağın altında çürümesin diye
Tanrı’ya bağışladığım hayatımı
Şeytan (ç)aldı götürdü
(S)atamadı çürüttü
Eli kolu bağlı izliyordu Tanrı
Gözlerimle gördüm
Bu yüzden Azrail
Doğurduğu ölümlere
Benden gebe

Sonra bir gün sen öldün
Kimseye söyleyemedim
Ölümü uyutup umudu aldım içeri
Dudak dudağa yakalandık kaç kez
Düşlerimle de aldattım ölümü
Daha ne yalanlar
Ne masallar
Sonra sen öldün
Kendime söyleyemedim

Aynaya baktım seni gördüm
Benim ölü(m) arkadaşım!

Dilek Akın

Ayna - Albania '2007

Adın'sız/ı

2009-09-24T02:33:00.000-07:00

saklıyorum adını canımın parmak uçlarında
sana şiirler yazdığımı kimse bilmeyecek
arsız gidişinde...

hiç anlatmadım sana
yalpalayan dizelerde körelttiğim yağmurları
rengi solmuş palyaçonun ruhunu araladığımda
gördüğüm cinayet sahnelerini
ve rotası şaşmış bir geminin
izi bulunsun diye ardında bıraktığı ekmek kırıntılarını
sahi bana biraz yağmur versene

sen hiç bilmedin
söylediğim sözcükler birbirini yuttuğunda
kelimesizdi tüm cümlelerim
ve acıkmışken şiirler sana yazılmaya
ben tiz çığlıklara aldırmayıp son bir nokta koymuştum
cebimde belki lazım olur diye tuttuğum
hiçbir virgülü yakıştıramadım adının ardına
her satır bir mülteci şimdi toplama kampında
seninle yamanmayı bekleyen
sahi bana biraz sen versene

sen hiç görmedin
dudaklarını uzatmış bekleyen
dört ayaklı ucube bir yalnızlığın cazibesine kapılmış
gidiyordun
içimin rutubetinde can çekişirken duygularım
şeytan uçurtmalar tutuyordu ellerim
gözlerim lal olmuş beton bakışlarında
yakıyordum katre katre tüm hayalleri
sahi bana biraz düş versene

sen hiç duymadın
duvarlar arasına sıkışmış sesim koparken tırnaklarımdan
üzerime basıp geçiyordun
mor eldivenleri vardı gecenin
müstakil bir kalbin ganimetini çalarken
minörler soyunmuş
4/4’lük ritimleri emziriyorlardi
bense şarkılar yazıyordum
boş bıraktığın salıncağın karşısında
tüm şarkılar do majorler giyinmişti
sahi bana biraz s/es versene

sen hiç anlamadın
korunaklı şiirler yazıyordum sana
zırh olmuş geri dönüşünü kabullenemeyen
tuvalin flu renginde sen dursanda
hep bir muammaydı izdüşüm
topallayan şiirler yere kapaklandığında
icime ç/ekiyordum gözlerinin tarçın kokusunu
sahi bana biraz şiir versene

sana hiç sen dememeliydim belki
nefesim dudak ucuma getirmişken adını
sırtımı hayallere dayamış
geriye doğru sayıyordum adının harflerini
______3

____2

__1
diyemeden; kaybettim,
bu şiir de adın gibi hükümsüzdü...

sana yazdığım şiirleri kimse okumayacak.
arsız dönüşünde...

Dilek Akın

'Albania

Paradoks

2009-09-24T02:25:00.000-07:00

' Caprice’e '

Bilmen gerekenlerin uzaktan yakından ilgisi yok seninle
Bilmen için nedenlerim var belki
Bilmemen için bir neden bulamadım

Gecenin üçü şaraplarına sessizliğin renklerini çizerken
Sabah haberlerinde kusuyorum
Ölüm molalarını
Hayati teneffüslerim aksamaya başladığında
Gecenin rengine açıyorum
Akşamüstü kahve telvelerinde gün dökümünü
Gitarımın tellerine kuşlar konmuyor
Şiirler benimle konuşmuyor
Ve almıyor kanatları altına uğur böcekleri yalnızlığımı

Tanrı’nın aldanışı
İnsanın aldatışı
Hüznün doğuşu
Tebessümün batışı
Deniz’lerin toprağa gömülüşü gibi
Yutkunduğum çığlıkları
Duyuyor mu benden başkası

Ne önemi var
Önemi olan ne var?

Ülkemi özlüyorum
Sapanla vuruluşunda bile kuş seslerini
Parmak uçlarıma hiç dokunmayan uçurtma nefesini
Babamın aldığı gitarın kırık ezgisini
Ablamın hiç duymadığım sesini
Annemi terk ettiğimde göremediğim yüz ifadesini
Boş vermişliğimi
Boş verip bomboş kalmayı özlüyorum
Bilsen ne ağırım kendime
Bilme sen
Taşıyamıyorum ruhumu bedenimde

Ölsem kalsam
Kalmasam ölsem
Dönsem ülkeme

Ne fark eder
Fark kaç para eder
Para eder mi keşkeler
Keşke
Hiç keşke yapmasaydım

Belki o zaman yağmalanmazdı şiirlerim
Silinmezlerdi yazıldıkları yerde
Ben de şiirler gibi
Doğduğum yerde ölmek istiyorum
Bilirsin
Doya doya ölmek
Yaşarken ölmek her defasında
Ölürken yaşamak var ya bildiğim gibi

Bilmediğin gibi her şey
Hiçbir şey bildiğin gibi

Bana benziyor herkes
En çok da Sylvia
Ben hiç kimseye benzemiyorum
Hiç, kimse’den sayılır mı?
Hiç’ten kimse olur mu?

Kendine iyi bak dedin ya
Deme bir daha
Ne zaman kendime baksam
Ölümü gördüm!

Dilek Akın

Müsveddeler
Albania / 01 Ekim 2007

Tabut, Ölümün Sefer Tası

2009-09-24T01:18:00.000-07:00

hayat kopuyor kirpiklerimden
kanla karışık yağan bir veda girdabında
suskun şarkılar takıp dudaklarıma
gö/r/müyorum kendimi
kıvrılıp sessizliğin soğuk koynuna...

kelimelerin kendini astığı uzun cümlelerim
derin bir uykuda şimdi
ve zaman çalmakta
pahalı bir enstrümanin notalarında
kırışmışken yaşamın alın cizgileri
sevişmek için çok geç artık
gece kısırlaştırılmış güne
ve gebe karanlığa
boşlukta sallanan ışıklar

ölümün sefer tası hazır; tabut (!)
- içeride kimse var mı?
ses yok...

baykuşların yırtıcı çığlığına
saklanmış nükteler
yersiz bir fısıltı deliyor kulakları
duvarları tırmalıyor gök
serilmiş yere sürünürken
boşluk kapalı bir kutu
boşluk acının bumerangı
boşluk iştahla açmışken ağzını
dilinle yokluyor
göz diktiği çıplak zindanları
toprak yükselirken ellerini doluyor belime
sabırsız
arsız
...sız
öpücükler konduruyor
önce parmak uçlarıma
kış buz kesmiş içimde
boğulurcasına kusuyorum
yuttuğum günü geçmis imgeleri
az kullanılmış yıldızlara dokunmak için
uzuyor kollarım
idam sehpasında
ipini çoktan çektiğim umutlar
ve mırıldanmakta
Beethoven'ın bilmem kaçıncı senfonisini

ölümün sefer tası hazır; tabut (!)
- içeride ışık var mı?
ses yok...

organlarım birbirini yiyor bir iç savaşta
uzadıkça uzuyor hırıltılar
damarları kesilirken gölgelerin
ölüm düşüyor hayatın rahmine
kanadı kırık sürüngen kuşların nefesinden
savruluyor gökkuşağının rengi yanmış külleri

hayatın iki bacak arasından dökülüyor ölüm
kanla karışık bir veda girdabında
suskun şarkılar takıp dudaklarıma
dönüyorum kendime
sıyrılıp sessizliğin soğuk koynundan...

cesedim doğarken hiçsizlikte
tam da öldüğü yerde...

Dilek Akın

Albania '07

Ben ../.. Değilim

2009-09-24T01:07:00.000-07:00

Aşkın zarını yırtıp ay/nı ışığa kavuşmadan dur! demek gerek ../.. Farklı bir masal var mı bildiğin?
Yarım kalsa da bir gün..

Gözlerinin değdiği yerden kaçırıyorum gözlerimi
Devrik cümlelerin enkazından süslü kelimeler çıkarıp
Saçlarıma taktığında...
Bir şiirin orta yerinde sırtımı dayamış mısralara
Bir aşk yakarışını duymazlıktan gelirken
Gölgemden düşen ‘Sen’leri topluyorum.
Benim hiç şiirim olmadı
Sana bir sır vereyim;
Ben de şair değilim.

Heybetli bir gecenin durgun terk edişinde gizlenir
Çarmıha gerilisi karanlığın
Bir vedaysa eğer bu ayrılığa yakışır olmalı
Unutulmaya hazır/mı ismin,
Sus ve dinle sadece...
Kelebeğin ömründen çalınmıştır aşk
Tanrı'nın gözlerinde ışırken
Ve ayrılığın çapkın gülüşü
Bakire tutkuların hücrelerine sığınmış
Pusuda bekliyor, son perdeye kalır/mı
Renkleri soldurmak hayallerin
Cesur martının kanadında yalnızlık
Yerden yükseldiğince alçalır esaret
Özgürlük;
Göğün ıslığına uçabilmek
Benim hiç kanatlarım olmadı
Sana bir sır vereyim;
Ben de melek değilim.

Yasakların puslu havası çekermiş sevdaları
Kumrular sevişebilirdi mesela
Ama biz hayır!
Ayrılığın dudağına ıslak öpücükler kondurmak
Bir günahtan kaçmak belki
Ya da korkular üçgeninde saklı bir çember
Ne de olsa her başlangıç bir sona gebe
Ne çıkar olsa
Daha erken, daha da erken...
Yıldızlar kavuşabilirdi mesela
Farklı coğrafyaların sevdaları
Hayır!
Bu sonu daha en baştan yazdık
Umut dalgalanan limanlardan
Sahte gülüşler çaldık
Bizdik;
Sen, ben olamadık hiç
Sana bir sır vereyim;
Ben de ben değilim.

Yağmurların sarmaladığı gözümden süzülenler
Yetmedi inandırmaya seni
Hâlbuki avuçlarımın ıslaklığı karışınca tenine
Tüm yaraların iyileşirdi
Üzülmem sanırsın ayrılığın yamacında durup
Boğulan sevgileri seyrederken
Üzülürüm../..
Bir bozgunun başrolünde
Ağlamam değil mi yitip gitmelere
Melekler ağlamaz dersin
Ağladım../..
Söylemiştim;
Ben melek değilim.

Sonu getiren çığlık delerken kulakları, yürek aldırmayıp, yoluna devam etmeli ../.. Bütün masallar benzer birbirine.
Yarım kalsa da bir gün...

Dilek Akın
'Albania

Kalan Değil Miydi Giden?

2009-09-24T00:55:00.000-07:00

Teyzeme...

Sanki o gün gelecek;
biri gidecek ve kalmayacak taş üstünde taş
yağmur taneleri yere düşmeden donacak belki
bir balıkçı teknesi yaklaşacak
tekne boş, balıkçı yok
balıklar ölü
amaç zaten balık değil mi..

sanki bir gün gidecek;
hesaplar yarım kalacak
avuç içleri yosun tutmuş
hayaller düşüp kırılacak bir bir
derinlerden bir gölge doğrulacak belki
soracak;
kalan değil miydi o giden
gitmek için kalmamış mıydı zaten...

.......

Dilek Akın

041007 - 1807

Adres/siz

2009-09-24T00:40:00.000-07:00

Hep çok sevdiğinizi söylediniz, hep... Sözcükler arasina sığdırdınız yaşanası duyguları. Sahi bunu nasıl başardınız?
Bilemediniz! Doğduğunuz gün başlamıştı ölüme yolculuğunuz. ilk başlarda soğuktu hayat denilen, sona yaklaştıkca ısınırdınız.

Pusla örtülmüş Ekim akşamında mumlarımı yaktınız, aydınlandı soğuk duvarlarım. Bir santranç tahtasına usulca düştüğünde yüreğim, oyun bitmesin sürsün istedim; şah yanımdaydi mat diyemedim. Kızılca kıyamet alacasında kirpiklerimden vurduğunuzda toprak kokuyordu teniniz, sonbahar tüttü ruhum. Martıların kanadından düşkıranlar koparken ses etmedi çocukluğum, izledi; düştük kelimelerde/n...

Ben bavuluma sığdıramadıklarımı sırtlanırdım, alışıktım gitmelere ki gitmeliydim. Siz tüm acıları kağıttan uçaklara çizdiniz. Ne sandınız? Rüzgarın yönünü değiştiremezdiniz. ilkel bir silah gibiydi fırlattıklarınız; uzaklaştı sandığınızda gelip yine bizi vuracaklardı. Vurmadılar mı?

Zaman yoktu benim için, saatlere bakmazdım fakat sizin için önemliydi. Siz çok sever, hayatınızı dilimlere ayırırdınız. Kurduğunuz hayallerin bile bir saati vardı, zamansız hiçbir halt olmazdı sizin için.. Oysa birlikte düşlediklerimiz dahi beraber değildi, ben istanbul'da bir hayal kahvesindeyken siz başka bir kıtada balıkçı teknesinde olacaktınız. Zaman denilen yalan kavramda sürüklendikçe, hayallerimizin yolları bile ayrılırken hayatı paylaşmayı nasıl bekleyebiliyordunuz? Bu yüzden takvim yapraklarını hiç koparmıyordum, yaşam akmasın, dursun...

Omuzlarımın üzerinde, rüyalarımda dahi günahlarımı - sevaplarımı yazan meleklerim vardı size göre... Uyku öncesi şeytan kıran dualar etmeliydim, Tanrı duymalıydı. Oysa ben Tanrı'yı duyuyordum, siz nasıl duymadınız? Dokunurken bir akşam rüzgarıyla tenime, fısıldıyordu inceden ' .......... ' Merak ediyorsunuz değil mi? Duymayı başaramıyorsanız, söylemeyeceğim. Sizin büyük sırlarınız oldu hep, benim hiç olmamıştı. Öyleyse, Tanrı'nın bildiği hâlde bu da benim sırrım olsun.

Neydi hayat? Yalanla gerçek arasında sallanıp duran ve bizden cesaret uman bir köprü, siyahla beyaz arasında griyi tutturmak gibi bir şey belki de... Bulanık suda berraklık aramak mı yoksa... Bilemediniz! Çünkü siz hiç önünüze sunulan renk dağarcığını farkedemediniz. Gözlerinizi yarınlara diktiniz, bugünü unuttunuz. Gördüğünüz rüyaların gerçek olmasını umarken asıl hayat avuçlarınızdan uçup gidiyor, rüya oluyordu... Göremediniz! Ben az sonra gelecek dalgalara aldırış etmeden, durgun denizler kıyısında kumdan kaleler yapıyordum. O anki çocuksu heyecanımı sonsuza yazarken, siz betonlaşmış yüreklerinizle hesap kitap peşinde koşturdunuz. Hedeflediğiniz yerde olacaktınız. Yine yanılmıştınız, hayat bir yere varış degil, o yere varmak için uğraşmaktı. Ah ne kolaydır hiçbir şey yokken her şeyi kaybetmek ve ne acı olmalı her şey varken hiçbir şey bulamamak...

Çiy çiy renkler dökülürken, bir sokak lambası altında karanlığınızı gizlemeye uğraştınız. Oysa tam karşınızdaydım; tek bir kara bulut gölgelemezken, taşkın yağmurlarda ruhumu yıkıyordum. Siz topraktan korktunuz, elbet girmeyecek miydiniz birgün? Neden sizden güçlü kıldınız da kahkalarla çiğnemediniz üzerindeyken... Ne kadar olduğu nasıl da önemliydi sizin için, aşka fiyat biçmeye çalıştınız. Ömür dedim; anlamadınız!

Küçüklüğümüzden bahsederken büyümediğime inandiramazdım. Sizin renkli misketleriniz vardı, benimse hiçbir oyunda bir araya getiremediğimiz gözleri oyulmuş taş bebeğim. Kabuklarını soyduğum umutlarımın ışığı kamaştırırdı hep gözlerinizi, doğruluğuna inanamadınız. Sizin uçurtmalarınız hep bir buluta takıldı kaldı, faili meçhuldu oyunlarınızı bozanların, hiçbir ebe kör değildi aslında siz duygularınızı körelttiniz. Rüzgara başkaldırmaktan korktunuz, bu yüzden bütüm balonlarınızı esir ettiniz göğün maviliğine. Ellerinize elma şekerini yakıştırmayıp parmaklarınızı erkenden silmeye alıştırdınız. Silemediğinizi karalardınız değil mi? Hayat karalamaya gelmiyordu oysa ve karalamak unutmaya yetmiyordu...

Şimdi karşıma geçmiş hala hayattan bahsediyorsunuz. Üzgünüm bayım, size verecek kadar yaşayamadığım bir hayatım olmadı benim. Üstelik hayat tutuyordu beni bu yüzden sizin hiçbir zaman okuyamayacağınız, okusanız da anlayamacağınız bir dilde şiirler kusuyordum. Siz hep sevdiniz hâlâ da sevdiğinizi söylüyorsunuz fakat içimde kıvranıp taşan hiçbir acı çığlığı duyamadınız.

Geçtiğim her istasyonda bir şiirim var şimdi. Hala kaybedecek bir şeylerinizin olduguna sevinmiyor da üzülüyorsaniz bayım; kimsesiz şiirlerimin babası olur musunuz?

Dilek Akın

Karalamalar - İkibinyedi

Yarım Yamalak - I

2009-09-24T00:34:00.000-07:00

Bir düş kokusu yayılıyor sokaklara
Tuttuğum matemin soluğu yok
Gölgelerin parsellediği karanlık
Soytarı
Bıyık altından gülüyor yalnızlığıma
Kim yaktı karanlığın rengini…

Oysa hiç kanatlarım olmamıştı benim
Yerden yükseldiğim vakitlerde
Ve yine gecikirdi kapkara trenler
Söylenip durduğum
Çıkar gelirdi ay ışığı güne doğmadan
Şimdilerde kesip attım dilimi
Duyan var mı suskunluğumu…

Bir kız çocuğu tanımıştım Eminönü'nde
Simidini martılarla paylaşan
Yalnızlığından kimsesizlikler çalıp
Şarkılar mırıldanan yersiz yurtsuz
Paslı demirler vardı rıhtımda
Bir de gerçek lekeli hayallerini yamayan
O kız çocuğu, duydum ölmüş
Mezarını bilen var mı…

Sesimin eremediği makamlardan
Uydurduğum şarkılarım vardı
Çocuktum
Ve oyunlarım elimi yüzümü kirleten
Oyuncaklarım bir bir kırıldı
Ağlayamadım
Gözyaşlarımı gören var mı…

Acılardan süzme mutluluklarım oldu hep
Bir de sonunu hiç yazamadığım hikâyelerim
Şafak vaktinden açan aksam sefalarım
Bu yüzden mi erken soldular hep..
Gitarımdan dökülen sessiz sedasız tınılarım
Yakışmadı hiç haykıran uğultulara
Bu yüzden artık sustum ben
Sustum!
Duyan var mı…

Dilek Akın
'Albania

Sen/siz

2009-09-24T00:29:00.000-07:00

hayatı sen/siz doldurmaya gidiyorum
bir güvercin gagasından
hüzünler okumaya...

Eros'un aşkını
Nuh'un gemisine yüklüyorum
ruhuma saplanan krampları
bir bir kırarken
yağmura yaslanmış
bir gölge seriliyor önüme
tutkuya sarılıyor
umuda sığınıyorum
suretim silindikçe
sığmıyorum
büyüyorum kendime
sen hiç bilinmeyen bir dilde
ağıtlar yakarken
ve yakarırken Tanrı'ya
sesin çarpa çarpa duvarlara
ölümün çok sesliliğinde
bir melodram sahnesiyle
düş artık perdelerden...

hayatı sen/siz oldurmaktan gidiyorum
bir sevinç busesi çalıp
hiçliğe her şeyi yakıştırmaya...

Dilek Akın
'Albania

Çizgi

2009-09-24T00:22:00.000-07:00

Büyümeye umut vardı, küçüktük...

küçükken daha soylu, büyüktü yaşamak
büyüdükçe küçüldü sınırlar..

başlangıç çizgisiyle göbek bağımızı kopardık
çizgi filmlerdeki kahramanlara soyunduk
her biri biraz biz olacaktık
ufuk çizgisine umutlar ekip
beklemeyi öğrendik
usta bir cambaz cesaretine bürünüp
doğru bildiğimiz çizginin dışına çıkmamak için
çabaladık durduk
bir çizgiyle aramıza sınırlar koyduk
olmadı kimi zaman
yürümedi
yine bir çizgi çekerek geride bıraktık
her geçen gün bir yeni çizginin eklendiği yüzümüz
aynalarda aslını aradı
durdu
mutluydu kimimiz
kimimiz ise mecbur
ölümle yaşam arasında sallanıp duran
o ince
o narin
o bildiğini okuyan çizgide
gidip geldik
ya ölemedik
ya yaşayamadık
fakat son çizgiye hiçbirimiz aynı yerde
varamadık

büyüdük, umut öldü; küçüldük..

sefil bir ç i z g i ydi büyümek;
çaresiz susmak,
sınırlanmak,
büyüdükçe daha da küçülmek...

Dilek Akın

201007 / yirmidörtyaşsenfonisi

Sen Yanımda Olmalıydın

2009-09-24T00:12:00.001-07:00

En umulduk yerde
sen yanımda olmalıydın...

kırkikindi vakitlerinde
yitik hüznüyle bulutların
hayallerimizin tuzu aşıma
buzu kadehime dolmalıydı
zindanlarımda voltalayan yalnızlık
göğüs kafesimin parmaklıklarına yaslayıp başını
belimi bükmemeliydi
telaffuzu zor karanlıklarda
gerçek olması için
tersini dilemeliydik tüm dileklerin
bir martının kanadında hayallere uçmalı
ama asla martıya benzememeliydik
koca bir delik şimdi yüreğimde sevgin
ne kadar sığdırdıysam tutamıyorum
gözbebeklerimde bulut olup taşıyor
oysa mutluluk damlalarında yıkanıp
bir ağaca adımızın baş harflerini kazımalıydık
adımızla hayat bulan dalların
budaklanışını izlemeliydik an be an
sesime değmeliydi sesin
konuşacak hal kalmalıydı
mezarlar bile tek kişilikken
beraber, dimdik, hep olduğu gibi
ölüme çalım atarcasına gülümseyebilmeliydik
bazen küsmeliydim sana
senin bundan hiç haberin olmamalıydı
kırgınlığımı çoktan unutmuş
yudumlarken kahvelerimizi
binbir umut sığmalıydı avuçlarımıza
zaman utanmalı güçsüzlüğünden
çalamadığı hayatların gözü önünde
çivilemeliydi kendini çarmıha ulu orta
kuşlar ötmeli
denizde dalga olmalı
mevsimler birbirini kovalamalıydı
gece gündüze dönmeli
gündüz geceye gülmeliydi
her şey olduğu gibi kalmalıydı
ya da umrumda değil
hiçbir şey yerinde durmamalıydı
ama
sen yanımda olmalıydın
ve hiçbir şiir
bizi böyle ağırlamamalıydı...

Dilek Akın

Kâmuran Esen'in 'Sen Yanımda Olmalıydın' yazısından esinlenerek yazılmıştır. / 240708
Kâmuran Esen'e teşekkür ve sevgilerimle..

(U)mutsuz Şiir

2009-09-24T00:07:00.000-07:00

Kalbinin sesini dinle dedi şair; dinledi şiir...

- ve yola düştü
hayatı okumaya
umutsuz şiir

....

I

kalmak zor gelir
kayar yıldızlar, durmaz
gitmelidirler

dur diyemezsin
gelmişse eğer zaman
vurur ayrılık

II

bir kâğıt helva
kıyılmazsa yenmeye
düşer elinden

uğraşma boşa
çamura bulanmıştır
illa bir kere

III

dengen bozulur
sağlam durup, atmazsan
adım larını

aldanma sakın
kimse tutmaz elinden
bir kez düştün mü

IV

tutunmak için
geçirmiş yüreğine
tırnaklarını

sen ne sanmıştın
aşkın olmaz hesabı
kârı kitabı

V

uyku dilenir
gök kubbe mırıldanıp
şarkılarını

umutla yıkar
rüyaya gönderirken
tanrı kulunu

....

Hangi gerçek acıtırdı yalan kadar; düşündü şiir...

yalnız doğmuştu
- ve yalnız ölecekti
mutsuzdu şiir

Dilek Akın

Haiku şiir denemesi / 260108

Hayat

2009-09-18T01:15:00.001-07:00

nefes alıp vermekten öteydi hayat

ben yaşamak için sebepler bulmuştum

ve nedenler olduğunda yaşamak adına ölümü görmüştüm..

bir nefes bitimi degil;

yaşamaktı ölüm...

bozgun/du

vurgun/du

.......... durgun/du -ama değer/di -

yanılış/tı

vazgeçiş/ti

terkediş/ti

kaçış/tı

kaybediş/ti

.......... ama - denemeye değer/di - yine...

ölmekti yaşamak;

kalp ağrısında, yürek yarasında,

can acısında bir kez, bir kez, çok kez daha ölmekti...

ölüp de yeniden dirilmekti;

dirilmek ki tekrardan yaşamak

ve yaşamak hep daha güçlü olmak zorunluluğunda kalmak...

bir kısır döngüydü hayat;

ölümü her gördüğünde yaşamı silbaştan hedef alan...

bir çocuk oyunuydu hayat;

ölüm her ebelediğinde oyuna baştan başlayan...

bir şarkı, bir türküydü hayat;

öyle güzel ki yeni baştan tekrarlanaduran...

ve hayattı yaşanan;

ölüme meydan okuyan

anılarla ölümden bir şeyler çalan...

yaşamaya değerdi hayat

nefes alıp vermek degil;

vermekti hayat,

inanmak

sevmek

güvenmek

umut etmek...

beklenti gütmeden sevgiyi

- ver/mek -

.......... verebil/mekti...

karşılık ummaksızın

nefes alındığı kadar verebilmekti.

güzeldi hayatı yaşayıp ölmek

ve güzeldi hayatı ölüp yaşamak....

Dilek Akın

Özne/siz

2009-09-18T01:09:00.000-07:00

Adı olmayan bir ayda yanmış;

siyah, soğuk Perşembe...

...birkuş/mu/kışuykusundaydı;

ay kırıldı,

gök eğildi,

güneş düştü,

bulut döküldü,

dünya durdu

O an;

kış yandı,

bahar dondu,

gölge şahlandı,

çiçek konuştu,

insan sustu

v e f ı s ı l d a d ı t o p r a k

Ö l ü m s ü z l e ş t i

ö l ü m s ü z l e ş

ö l ü m s ü z

ö l ü m

...biryağmur/mu/bulutadönüyordu;

bilinmeyen bir Ekim'de sönmüş;

kızıl, sıcak Perşembe...

Dilek Akın

Albania

Direniş

2009-09-18T00:59:00.000-07:00

Shya'a

Sen yarına bakarken bugünlerde

ben dünlerden sıyırmaya çalışıyorum ruhumu
sen diye sarmalayan o zardan..

Bitti diyorken tam; bitecek işte...
Dünebakan gözlerim sana doguyor
Bir ışık
Bir çift göz
Aldanmışlık
Belki aldatılmışlık...

Umut mu bu hala;
Aslında hiç başlamadan biten bir yenilgiye
Sahi var mıdır bir savaş başlamadan zafer bulsun..

Hala buradayım işte
Hiç sevmediğim bir sevginin orta yerinde
bağdaş kurmuş dileniyorum

Ne mi;
Kırmaya kıyamadığım düşlerimin
o çok kırıcı sahibini..

Niye mi;
Kimseler görmesin istiyorum belki de
bu çok yenilmişliğimin
kabuk bağlamaya hazır olmayan yaralarını..

Aslında...
Kangren olmuş bir sevdaya
el olmaya kol olmaya
yürek olmaya çalışıyorum...

Nedensiz...

Dilek Akın

Albania / 270907

Kaç(amay)ış

2009-09-18T00:58:00.000-07:00

Bir duaydı (h)içimden taşanlar,
dudaklarıma işlemeyen mühr-ü sihrinde…

çıkmaz bir duvar önümde zaman
uçsuz bucaksız bir sevda direnişinde
bir akşamda unutsam güneşin rengini
kuşların nefesine konsam..
uçsam... / …

bir adım ötede sanki
dokunsam gölgeme kaybolacak
kaçıncı yorgun sabah bu
esir düşmüş dünlere...
yaprağın düşünce biraktığı hüzün sakinliğinde
tutunsam / tutulmuyor,
kaçsam / kaçılmıyor
zamansızlığımdan..
düşsem... / …

dilimin kusuru yok
bitmeyen bir ayrılık cümlesinde
nereye koşsam, ılık bahar arifesinden
bulansam rüzgarın seyrince... / …

ihtimaller dökülen yalnızlık denizinde
kaçıncı sefer bu yarım kalan
bir kırlangıç çığlığından doğsam
süzülsem dağlara..
kaçsam.. / …

yağmur damlası olsam
dökülsem bir çiçeğin dalından
toprak koksam..
gömülsem... / …

zehir olsam dilime
kilit vursam sinsice hasretin kelamına
sussam... / …

yüz çevirmiş bir duanın
çığlıklarında kaybolsam şimdi
bittikçe başlasam..
yitmesem... / …

mavisi sönmüş tozlu yollara sırtımı dönüp de
içimi titreten ışığa
yakıştırırken karaları;
bir nida yapışıyor boğazıma düğüm düğüm..

uykusundan kaldırmaya kıyamadığım
bir çocuk yüzü ki;
avuçlarımda kayboluyor parmakları.
sonları hep baştan yitiren yürek
alacasında
bir yenilmişliğin can çekişiyor
biraz korkak, titrek titrek...

sevda oluyor sonra
sessizliğin adı
feryat figan yol almaya can direten...
bir nida yapışıyor ki boğazıma
düğüm düğüm;

çıt yok!
söylesem / söylenmiyor,
gitsem / gidilmiyor.
gidemeyişimsin...

Dilek Akın

Albania '07